ఇటులైతేఁ బుణ్యము నీకు

 

ఇటులైతేఁ బుణ్యము నీకు

తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ అధ్యాత్మ సంకీర్తన పరమాత్మ సులభ ప్రసన్నతను, వ్యాజమాత్ర రక్షణ గుణాన్ని (కేవలం పిలిస్తే చాలు కరుణించే స్వభావాన్ని) చాటిచెప్పే అత్యంత మధురమైన కీర్తన.

పల్లవి:

ఇటులైతేఁ బుణ్యము నీకు యిది వుపకారంబౌను

తటుకన నీ కీరితి వొగడుదురు తలకొని యిందరును॥

• తాత్పర్యం:

  ఓ స్వామీ! నువ్వు ఈ విధంగా (అల్పులమైన మమ్మల్ని కాపాడే పద్ధతిలో) చేస్తే నీకు ఎంతో పుణ్యం వస్తుంది, ఇది అందరికీ మేలు చేసినట్లవుతుంది (ఉపకారం అవుతుంది). అప్పుడు లోకంలోని వారందరూ ఏకమై, సంతోషంతో వెనువెంటనే నీ కీర్తిని, ఘనతను వేనోళ్ల కొనియాడతారు!

• విశేషం:

  అన్నమయ్య ఇక్కడ భగవంతునితో పరమ ఆత్మీయతతో కూడిన చనువును ప్రదర్శిస్తున్నారు. సర్వేశ్వరుడికే పుణ్యం వస్తుందని, లోకంలో మంచి పేరు వస్తుందని చెప్పడం భక్తుడి 'వ్యాజోక్తి' లేదా చమత్కార భక్తికి నిదర్శనం.

మొదటి చరణం:

సురాసురగంధర్వయక్షులు మిమ్ముఁ దెలియఁగలేరు

పరాశరాదులు మీరూపు భావించఁగలేరు

నరు లెరుఁగుదురా మిమ్ము నారాయణ నీవే సులభఁడవై

కరీంద్రుఁ గాచినయటువలెఁ గాతువు గాక॥

• తాత్పర్యం:

  దేవతలు, రాక్షసులు, గంధర్వులు, యక్షులు వంటి దివ్యశక్తులు కలవారే నిన్ను సంపూర్ణంగా తెలుసుకోలేరు. పరాశరుడు మొదలైన మహర్షులు, జ్ఞానులు కూడా నీ దివ్య స్వరూపాన్ని మనసులో పూర్తిగా ఊహించలేరు/ధ్యానించలేరు. ఇక సామాన్య మానవులు నిన్ను ఎలా తెలుసుకోగలరు? కాబట్టి ఓ నారాయణా! గజేంద్రుడి ఆర్తనాదాన్ని విని నువ్వే దిగివచ్చి సులభంగా ఆ ఏనుగును కాపాడినట్లు, మా పట్ల కూడా సులభుడవై మమ్మల్ని రక్షించాలి.

• విశేషం:

  'గజేంద్ర మోక్షం' కథను ఇక్కడ ప్రస్తావించారు. గజేంద్రుడు వేదాలు చదివిన పండితుడో, తపస్సో కాదు; ఒక జంతువు. కేవలం మనఃస్ఫూర్తిగా "ఆదిమూలా" అని శరణు వేడగానే స్వామి పరుగున వచ్చి రక్షించాడు. మానవులు జ్ఞానహీనులైనప్పటికీ, స్వామి 'సులభుడు' (సులభంగా లభించేవాడు) కాబట్టే రక్షణ దక్కుతుందని భావం.

రెండవ చరణం:

సనాతనబహువేదశాస్త్రంబులు మిమ్ముఁ నుతింపలేవు

అనంతయజ్ఞంబులు మిమ్ము నటు సాధించఁగలేవు

తనూధరు లెంతటివారు దామోదర నీవే అహల్యను

వినోదముగఁ గాచినయటువలె వెసఁ గాతువు గాక॥

• తాత్పర్యం:

  అనాదిగా ఉన్న వేదాలు, సమస్త శాస్త్రాలు కూడా నీ మహిమను పూర్తిగా వర్ణించలేక 'నేతి నేతి' (ఇది కాదు, ఇది కాదు) అని ఆగిపోయాయి. ఎన్ని అసంఖ్యాక యజ్ఞయాగాలు చేసినా నిన్ను తమ వశం చేసుకోలేవు (సాధించలేవు). అలాంటప్పుడు ఈ దేహాన్ని ధరించిన అల్పులైన మనుషులు ఎంతటివారు? ఓ దామోదరా! రామావతారంలో పాదధూళి సోకగానే రాయిగా మారిన అహల్యను ఎంతో అవలీలగా, వినోదంగా ఉద్ధరించినట్లుగానే, నన్ను కూడా శీఘ్రంగా (వెసన్) రక్షించు.

• విశేషం:

  జ్ఞాన మార్గం (శాస్త్రాలు), కర్మ మార్గం (యజ్ఞాలు) ద్వారా పరమాత్మను అందుకోవడం కష్టసాధ్యం. కానీ అహల్య రాయిలా పడి ఉన్నా స్వామి స్పర్శతో శాపవిముక్తి పొందినట్లు, భగవంతుని కృప ఉంటే కర్మల బంధం క్షణాల్లో తొలగిపోతుందని ఇక్కడ గుర్తుచేస్తున్నారు.

మూడవ చరణం:

రమాసతి నీళామహిరామలు మీతలఁ పెఱంగరు

సమేతులైన శేషాదులు మీజాడ మీరలేరు

తమోమయు లిందరును ధరణిధర శ్రీవేంకటేశ

నమోనమో యని మొక్కంగాఁ ననుఁగాతువు గాక॥

• తాత్పర్యం:

  నీ వక్షఃస్థలంలో వెలిగే లక్ష్మీదేవి, నీళాదేవి, భూదేవి వంటి నీ పట్టపురాణులే నీ సంకల్పాన్ని లేదా అంతరంగాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేరు. నీతోనే నిత్యం ఉండే ఆదిశేషుడు మొదలైన నిత్యసూరులు కూడా నీ ప్రభావాన్ని దాటి తెలుసుకోలేరు. అలాంటిది అజ్ఞానమనే చీకటిలో (తమోగుణంలో) మునిగి తేలే ఈ సంసారులం మేము ఎంతటివారం? ఓ భూభారహారీ, శ్రీ వేంకటేశ్వరా! మేము చేయగలిగింది ఒక్కటే—"నమో నమో" అని నీ పాదాలకు నమస్కరించుకోవడమే. అలా మొక్కగానే దయతో నన్ను రక్షించు స్వామీ!

• విశేషం:

  శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని శరణాగతి తత్త్వం (ప్రపత్తి) ఈ చరణంలో పరాకాష్టకు చేరుతుంది. భగవంతుడిని తెలుసుకోవడానికి జ్ఞానమో, బలమో, అర్హతో అక్కర్లేదు; అహంకారాన్ని వదిలి "నేను ఏమీ తెలియని అజ్ఞానిని, నీవే దిక్కు" అని నమస్కరిస్తే చాలు, ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుడు వెంటనే అభయమిస్తాడని అన్నమయ్య సంపూర్ణంగా శరణువేడుతున్నారు.