సర్వజ్ఞత్వము వెదకంగ నొల్లను

 తాళ్లపాక అన్నమాచార్య ఆధ్యాత్మిక సంకీర్తన (కీర్తన సంఖ్య: 463)

రాగం: దేవగాంధారి

అవతారిక:

ఈ కీర్తనలో అన్నమాచార్యులు ఒక పరమ తాత్త్వికుడి మనోభావాలను అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు. లౌకిక విజ్ఞాన అహంకారాలను విడిచిపెట్టి, సర్వమూ గురుదేవుడే మరియు భగవంతుడే అని భావించే పరమ శరణాగతి తత్వాన్ని ఇందులో వివరించారు.

పల్లవి

సర్వజ్ఞత్వము వెదకంగ నొల్లను సందేహింపగనొల్లను

సర్వజ్ఞుండును నాచార్యుండే సర్వశేషమే నా జీవనము ||పల్లవి||

తాత్పర్యము:

నేను సర్వజ్ఞత్వాన్ని (అన్నిటినీ తెలుసుకోవాలనే అహంకారాన్ని) కోరుకోను మరియు దేని గురించీ అనవసరంగా సందేహించను. సమస్తమూ తెలిసిన ఆ భగవంతుడే నా ఆచార్యుడు. ఆ స్వామికి సర్వవిధాలా శేషభూతుడనై (దాసుడనై) జీవించడమే నా జీవిత పరమార్థం.

వి శేషాలు:

ఇక్కడ జీవుడు తన స్వతంత్ర అభిప్రాయాలను వీడి, భగవత్ శేషత్వాన్ని (భగవంతుని కొరకే తను ఉన్నాడనే భావనను) పరిపూర్ణంగా అంగీకరించడం కనిపిస్తుంది. విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంతంలోని ప్రధానాంశమైన 'శేష-శేషి భావం' ఇక్కడ చక్కగా వ్యక్తమైంది.

చరణం 1

యెఱుఁగంగ నొల్లము విజ్ఞానపు గతి యెఱుకలు మేమిటు సోదించి

యెఱిఁగి యితరులను బోధించెదమను యీ పెద్దరికము నొల్లము

యెఱిఁగేటి వాడును యాచార్యుడే, యెఱుకయు సర్వేశ్వరుడే
యెఱుకయు మఱపును మాని వుండుటే యిదియేపో మా విజ్ఞానము ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

లౌకికమైన విజ్ఞాన మార్గాల వెంట నడిచి, లేనిపోని విషయాలను శోధించి తెలుసుకోవాలని నేను ఆశించను. విషయాలను తెలుసుకొని ఇతరులకు బోధించాలనే పెద్దరికాన్ని, అహంకారాన్ని నేను అంగీకరించను. తెలుసుకునేవాడు ఆచార్యుడైతే, ఆ తెలివి (జ్ఞానము) సాక్షాత్తు సర్వేశ్వరుడే. కాబట్టి జ్ఞానము మరియు అజ్ఞానము (మరుపు) రెండింటినీ వదిలిపెట్టి ఊరకనే ఉండటమే మాకు నిజమైన విజ్ఞానం.

విశేషాలు:

భగవద్గీతలో చెప్పబడినట్లు "జ్ఞానం జ్ఞేయం జ్ఞానగమ్యం" అంతా ఆ పరమాత్ముడే అని అన్నమయ్య ఇక్కడ స్పష్టం చేశారు. కేవలం ఇతరులకు ఉపదేశాలు చేసే పాండిత్య ప్రకర్ష కంటే నిశ్శబ్ద ఆత్మస్థితి మిన్న అని పేర్కొన్నారు.

చరణం 2

చదువంగ నొల్లము సకల శాస్త్రములు సారెసారెకు సోదించి

చదివి పరులతో యుక్తి వాదముల జగడము గెలువంగ నొల్లను

చదివేటి వాడును నాచార్యుడే, చదువును నా యంతర్యామే

చదువుకుఁ జదువమికియుఁ తొలఁగుటే నానాసాత్విక భావమే నా తెలివి ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

సకల శాస్త్రాలను మాటిమాటికీ శోధిస్తూ చదవాలని నేను కోరుకోను. ఆ చదివిన చదువుతో ఇతరులపై యుక్తివాదాలు చేస్తూ, వాగ్వాదాల జగడాలలో గెలవాలని నేను ఆశించను. చదివేవాడు ఆచార్యుడే, చదివించే ఆ చదువు కూడా నా అంతర్యామి అయిన భగవంతుడే. అందువల్ల చదువు మరియు చదవకపోవడం అనే భేద భావనలకు దూరంగా ఉండి, సాత్వికభావంతో స్థిరంగా ఉండటమే నా నిజమైన తెలివి.

విశేషాలు:

విద్య అనేది అహంకారాన్ని పెంచడానికి లేదా ఇతరులతో వాదించి గెలవడానికి కాదు, అది ముక్తికి సాధనమవ్వాలి. విద్యా-అవిద్యల భేదాన్ని దాటిన పరమ సాత్విక స్థితిని అన్నమయ్య ఇక్కడ ప్రశంసించారు.

చరణం 3

అన్నిటికిని నేనధికారిననెడి యహంకారము నొల్లను

కన్నులఁజూచుచు నందరితో నేగాదని తొలంగ నొల్లను

మన్నన శ్రీవేంకటేశ్వరు కరుణను మాయాచార్యుడే అధికారి

వున్నరీతినే అస్తినాస్తులకు నూరకుండుటే నాతలంపు ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

సమస్త విషయాలపై 'నేనే అధికారిని, నేనే కర్తను' అనే అహంకారాన్ని నేను ఒప్పుకోను. లోకంలో కళ్ళెదుట కనిపిస్తున్న వారిని కాదని, వారితో విడివడి ఒంటరిగా ఉండటానికి ఇష్టపడను. గౌరవనీయుడైన ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుని కరుణ వల్ల మా ఆచార్యుడే సర్వస్వానికి అధికారి. లోకంలో ఉన్నది లేనిది (అస్తి-నాస్తి) అనే తర్కాల జోలికి పోకుండా, ఏది ఎలా ఉంటే అలా ఉన్నదున్నట్లుగా చూస్తూ ప్రశాంతంగా ఊరకుండటమే నా భావన.

విశేషాలు:

ఈ కీర్తన అంతటా పరమ వైష్ణవ సిద్ధాంత రహస్యం దాగి ఉంది. ఉన్నదానిని పూర్తిగా అంగీకరిస్తూనే, దేనికీ అంటని ఒక ఉత్తమ విరక్త యోగి మనస్తత్వాన్ని అన్నమయ్య ఇక్కడ అత్యంత సులభశైలిలో అందించారు.

గుట్టునఁ గోరికలెల్లఁ గొల్లవట్టీ

 గుట్టునఁ గోరికలెల్లఁ గొల్లవట్టీ

తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ శృంగార సంకీర్తనకు సంబంధించిన అవతారిక, ప్రతి చరణం యొక్క పాఠం, తాత్పర్యం, విశేషాలు మరియు మధుర భక్తి అంతరార్థం 

అవతారిక

శ్రీ వేంకటేశ్వరుడు, అలమేలుమంగల దివ్య శృంగార లీలా విలాసాలను, వారి పరస్పర అనురాగాన్ని అన్నమయ్య ఈ కీర్తనలో అత్యంత మనోహరంగా వర్ణించారు. స్వామివారి అలసటను తీర్చి, ప్రేమతో దాంపత్య సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్న ఆ దివ్య దంపతులకు అన్నమాచార్యులు మంగళ హారతులు పాడుతూ 'పల్లాండు' (మంగళం) పలుకుతున్నారు.

పల్లవి

గుట్టునఁ గోరికలెల్లఁ గొల్లవట్టీ నీ-

పట్టపుదేవికి నీకుఁ బల్లాండు పల్లాండే॥

తాత్పర్యము

మీ ఇద్దరి మనసులలోని రహస్య కోరికలన్నింటినీ నెరవేర్చుకుంటూ, ఒకరినొకరు పూర్తిగా గెలుచుకున్న నీ పట్టపురాణి అయిన అలమేలుమంగకు, నీకు (శ్రీ వేంకటేశ్వరునికి) శతసహస్ర మంగళములు, జయమంగళములు కలుగుగాక!

విశేషాలు

'గుట్టున' అనగా రహస్యంగా, లజ్జతో కూడిన శృంగార భావన అని అర్థం. 'పల్లాండు' అనేది తమిళ పదం (పల్లాండు - పల్లాండు - పల్లాయిరత్తాండు), దీనికి వందల వేల ఏళ్లు వర్ధిల్లాలి లేదా మంగళం కల్గుగాక అని అర్థం. వైష్ణవ సాంప్రదాయంలో భగవంతునికి మంగళాశాసనం చేయడం ఒక గొప్ప భక్తి ప్రక్రియ.

మధుర భక్తి అంతరార్థము

జీవాత్మ (అలమేలుమంగ), పరమాత్మ (శ్రీహరి) ల కలయికకు లోకంలో ఏ శక్తులూ అడ్డురాకుండా అంతరంగంలోనే భగవదానందాన్ని అనుభవించడం ఇక్కడ 'గుట్టున కోరికలు గొల్లవట్టడం'. భగవంతుని దివ్య స్వరూపానికి ఎటువంటి దిష్టి తగలకుండా భక్తుడు మంగళ హారతి ఇవ్వడమే పల్లాండు పలకడం.

మొదటి చరణము

పచ్చల సందిదండలు బాహుపురులు మెరయ

నెచ్చెలిపై మేను సోఁక నిలుచుండి

పచ్చవిలుకానితల్లి బంగారు దోసిట నీపై

బచ్చకప్పురము చల్లీఁ బల్లాండు పల్లాండే॥

తాత్పర్యము

పచ్చల (పచ్చల వంటి రత్నాల) బాహుపురులు, సందిదండలు భుజాలపై మెరిసిపోతుండగా, తన ప్రాణసఖుడైన నీ శరీరాన్ని తాకుతూ ఆమె నిలబడింది. పచ్చవిలుకాడు (మన్మథుడు) కి తల్లి అయిన ఆ లక్ష్మీదేవి (అలమేలుమంగ) తన బంగారు దోసిలితో నీపై పచ్చకర్పూరాన్ని చల్లుతూ మంగళం పలుకుతోంది.

విశేషాలు

మన్మథుడికి పచ్చని చెరకు విల్లు ఉంటుంది కాబట్టి అతడిని 'పచ్చవిలుకాడు' అన్నారు. ఆ మన్మథునికి తల్లి లక్ష్మీదేవి. స్వామిపై అలమేలుమంగ పచ్చకర్పూరం చల్లడం అనేది వారి వైభవాన్ని, దివ్య శృంగార అనురాగాన్ని సూచిస్తుంది.

మధుర భక్తి అంతరార్థము

సత్త్వగుణ సంపన్నురాలైన ప్రకృతి (లక్ష్మి) పురుషోత్తమునితో కలిసి ఉన్నప్పుడు సృష్టి అంతా సుగంధభరితం అవుతుంది. భక్తుని హృదయంలో భగవంతుని రూపం స్థిరపడినప్పుడు, పరమానందమనే సుగంధం (పచ్చకప్పురం) జీవుని అంతరంగంలో వెదజల్లబడుతుంది.

రెండవ చరణము

మంతనపు మాఁటలతో మాఁటుగ నిన్ను సొలసి

కొంతపు గోళ్ళ నిగ్గు గుమ్మరింపుచు

చెంతలఁజెంగలువలు చేనందియ్యఁగ

పంతమున నీపై వేసి పల్లాండు పల్లాండే॥

తాత్పర్యము

ఏకాంతపు ప్రియభాషణలతో, రహస్య సంభాషణలతో నిన్ను మురిపించి, పరవశింపజేసి, తన సన్నని గోళ్ల కాంతులను నీపై గుమ్మరిస్తూ, చెలికత్తెలు పక్కనే ఉండి చేతికి అందిస్తున్న ఎర్రని కలువ పూలను పంతంతో (ప్రేమ గర్వంతో) నీపై విసురుతూ ఆమె నీకు మంగళం పలుకుతోంది.

విశేషాలు

నాయకా నాయికల మధ్య జరిగే సరస సంభాషణలు, గోళ్ల గీతలు (నఖక్షతాలు) కావ్య శృంగారంలో సహజం. చెలికత్తెలు తెచ్చిచ్చిన చెంగలువ పూలను (ఎర్ర కలువలు) అలమేలుమంగ స్వామిపై వేయడం ద్వారా వారి మధ్య ఉన్న ప్రణయ కలహాన్ని, అధికారాన్ని అన్నమయ్య చక్కగా వర్ణించారు.

మధుర భక్తి అంతరార్థము

భగవంతునితో భక్తునికి ఉండే నిరంతర ఆంతరంగిక సంభాషణే 'మంతనపు మాటలు'. భక్తి తీవ్రత వల్ల కలిగే సాత్విక వికారాలే గోళ్ల నిగ్గులు. భక్తుడు తన సర్వస్వమైన పూజా కుసుమాలను (భావాలను) భగవంతుని చరణాలపై ఉంచి, ఆయనను తనవాడిగా చేసుకోవడమే ఇక్కడి అంతరార్థం.

మూడవ చరణము

అలరుల మేడలోన అలమేలు మంగ నీ

యలయిక దీరఁ బ్రేమ నలరఁ జేసి

కలసి వేంకటేశ నీ కౌఁగిలి చేకొనీ నిదే

పలుమారు మీకు మీకుఁ బల్లాండు పల్లాండే॥

తాత్పర్యము

పూల మేడలో అలమేలుమంగమ్మ, ఓ వేంకటేశ్వరా! నీ అలసట అంతా తీరిపోయేలా ప్రేమతో నిన్ను సంతోషపెట్టింది. నిన్ను కూడి, నీ గాఢాలింగనాన్ని పొంది, పరవశించిపోతున్న మీ దివ్య దంపతులకు మరల మరల, పదే పదే మంగళ హారతులు... పల్లాండు పల్లాండే!

విశేషాలు

'అలరుల మేడ' అనగా పుష్పమండపం లేదా పూలశయ్య కలిగిన మందిరం. వేంకటేశ్వరుని అలసటను తీర్చడం అలమేలుమంగకే సాధ్యం. స్వామివారి కౌగిలింతతో ఈ శృంగార కీర్తన మంగళాంతం వైపు సాగింది.

మధుర భక్తి అంతరార్థము

'అలరుల మేడ' అనగా సహస్రార కమలం లేదా ఆనందమయమైన హృదయ కుహరం. సంసార తాపంతో అలసిపోయిన భగవంతుని లీలా స్వరూపానికి, జీవుడు భక్తితో ఉపశమనం కలిగిస్తాడు. జీవాత్మ-పరమాత్మల ఐక్యతనే 'కౌగిలి' సూచిస్తుంది. ఈ సాయుజ్య స్థితిని చూసి ఆచార్యులు (అన్నమయ్య) ఆనందంతో ఆ దివ్య స్వరూపానికి పదే పదే మంగళాశాసనం చేస్తున్నారు.