సర్వజ్ఞత్వము వెదకంగ నొల్లను

 తాళ్లపాక అన్నమాచార్య ఆధ్యాత్మిక సంకీర్తన (కీర్తన సంఖ్య: 463)

రాగం: దేవగాంధారి

అవతారిక:

ఈ కీర్తనలో అన్నమాచార్యులు ఒక పరమ తాత్త్వికుడి మనోభావాలను అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు. లౌకిక విజ్ఞాన అహంకారాలను విడిచిపెట్టి, సర్వమూ గురుదేవుడే మరియు భగవంతుడే అని భావించే పరమ శరణాగతి తత్వాన్ని ఇందులో వివరించారు.

పల్లవి

సర్వజ్ఞత్వము వెదకంగ నొల్లను సందేహింపగనొల్లను

సర్వజ్ఞుండును నాచార్యుండే సర్వశేషమే నా జీవనము ||పల్లవి||

తాత్పర్యము:

నేను సర్వజ్ఞత్వాన్ని (అన్నిటినీ తెలుసుకోవాలనే అహంకారాన్ని) కోరుకోను మరియు దేని గురించీ అనవసరంగా సందేహించను. సమస్తమూ తెలిసిన ఆ భగవంతుడే నా ఆచార్యుడు. ఆ స్వామికి సర్వవిధాలా శేషభూతుడనై (దాసుడనై) జీవించడమే నా జీవిత పరమార్థం.

వి శేషాలు:

ఇక్కడ జీవుడు తన స్వతంత్ర అభిప్రాయాలను వీడి, భగవత్ శేషత్వాన్ని (భగవంతుని కొరకే తను ఉన్నాడనే భావనను) పరిపూర్ణంగా అంగీకరించడం కనిపిస్తుంది. విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంతంలోని ప్రధానాంశమైన 'శేష-శేషి భావం' ఇక్కడ చక్కగా వ్యక్తమైంది.

చరణం 1

యెఱుఁగంగ నొల్లము విజ్ఞానపు గతి యెఱుకలు మేమిటు సోదించి

యెఱిఁగి యితరులను బోధించెదమను యీ పెద్దరికము నొల్లము

యెఱిఁగేటి వాడును యాచార్యుడే, యెఱుకయు సర్వేశ్వరుడే
యెఱుకయు మఱపును మాని వుండుటే యిదియేపో మా విజ్ఞానము ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

లౌకికమైన విజ్ఞాన మార్గాల వెంట నడిచి, లేనిపోని విషయాలను శోధించి తెలుసుకోవాలని నేను ఆశించను. విషయాలను తెలుసుకొని ఇతరులకు బోధించాలనే పెద్దరికాన్ని, అహంకారాన్ని నేను అంగీకరించను. తెలుసుకునేవాడు ఆచార్యుడైతే, ఆ తెలివి (జ్ఞానము) సాక్షాత్తు సర్వేశ్వరుడే. కాబట్టి జ్ఞానము మరియు అజ్ఞానము (మరుపు) రెండింటినీ వదిలిపెట్టి ఊరకనే ఉండటమే మాకు నిజమైన విజ్ఞానం.

విశేషాలు:

భగవద్గీతలో చెప్పబడినట్లు "జ్ఞానం జ్ఞేయం జ్ఞానగమ్యం" అంతా ఆ పరమాత్ముడే అని అన్నమయ్య ఇక్కడ స్పష్టం చేశారు. కేవలం ఇతరులకు ఉపదేశాలు చేసే పాండిత్య ప్రకర్ష కంటే నిశ్శబ్ద ఆత్మస్థితి మిన్న అని పేర్కొన్నారు.

చరణం 2

చదువంగ నొల్లము సకల శాస్త్రములు సారెసారెకు సోదించి

చదివి పరులతో యుక్తి వాదముల జగడము గెలువంగ నొల్లను

చదివేటి వాడును నాచార్యుడే, చదువును నా యంతర్యామే

చదువుకుఁ జదువమికియుఁ తొలఁగుటే నానాసాత్విక భావమే నా తెలివి ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

సకల శాస్త్రాలను మాటిమాటికీ శోధిస్తూ చదవాలని నేను కోరుకోను. ఆ చదివిన చదువుతో ఇతరులపై యుక్తివాదాలు చేస్తూ, వాగ్వాదాల జగడాలలో గెలవాలని నేను ఆశించను. చదివేవాడు ఆచార్యుడే, చదివించే ఆ చదువు కూడా నా అంతర్యామి అయిన భగవంతుడే. అందువల్ల చదువు మరియు చదవకపోవడం అనే భేద భావనలకు దూరంగా ఉండి, సాత్వికభావంతో స్థిరంగా ఉండటమే నా నిజమైన తెలివి.

విశేషాలు:

విద్య అనేది అహంకారాన్ని పెంచడానికి లేదా ఇతరులతో వాదించి గెలవడానికి కాదు, అది ముక్తికి సాధనమవ్వాలి. విద్యా-అవిద్యల భేదాన్ని దాటిన పరమ సాత్విక స్థితిని అన్నమయ్య ఇక్కడ ప్రశంసించారు.

చరణం 3

అన్నిటికిని నేనధికారిననెడి యహంకారము నొల్లను

కన్నులఁజూచుచు నందరితో నేగాదని తొలంగ నొల్లను

మన్నన శ్రీవేంకటేశ్వరు కరుణను మాయాచార్యుడే అధికారి

వున్నరీతినే అస్తినాస్తులకు నూరకుండుటే నాతలంపు ||సర్వ||

తాత్పర్యము:

సమస్త విషయాలపై 'నేనే అధికారిని, నేనే కర్తను' అనే అహంకారాన్ని నేను ఒప్పుకోను. లోకంలో కళ్ళెదుట కనిపిస్తున్న వారిని కాదని, వారితో విడివడి ఒంటరిగా ఉండటానికి ఇష్టపడను. గౌరవనీయుడైన ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుని కరుణ వల్ల మా ఆచార్యుడే సర్వస్వానికి అధికారి. లోకంలో ఉన్నది లేనిది (అస్తి-నాస్తి) అనే తర్కాల జోలికి పోకుండా, ఏది ఎలా ఉంటే అలా ఉన్నదున్నట్లుగా చూస్తూ ప్రశాంతంగా ఊరకుండటమే నా భావన.

విశేషాలు:

ఈ కీర్తన అంతటా పరమ వైష్ణవ సిద్ధాంత రహస్యం దాగి ఉంది. ఉన్నదానిని పూర్తిగా అంగీకరిస్తూనే, దేనికీ అంటని ఒక ఉత్తమ విరక్త యోగి మనస్తత్వాన్ని అన్నమయ్య ఇక్కడ అత్యంత సులభశైలిలో అందించారు.