తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ ఆధ్యాత్మిక సంకీర్తన పరమాత్మ అయిన శ్రీవేంకటేశ్వరుని 'అహేతుక కృప' (కారణం లేని దయ) ను మరియు జీవునికి, దేవునికి మధ్య గల సంబంధాన్ని పరమ వేదాంత రహస్యంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. భక్తుడు చేసే సేవ వెనుక ఒక ఆశ ఉంటుంది, కానీ దేవుడు చూపించే ప్రేమ వెనుక ఎలాంటి స్వార్థం లేదా కారణం ఉండదనే సత్యాన్ని అన్నమయ్య ఇందులో చాటిచెప్పారు.
అవాప్తసకలకాముఁ డనుమాట... (కీర్తన - తాత్పర్యం - వ్యాఖ్య)
పల్లవి:
అవాప్తసకలకాముఁ డనుమాట నీకుఁ జెల్లె
వివేకించఁ బురుషార్థవిధి మా యందేది ॥
తాత్పర్యము: సమస్త కోరికలు తీరినవాడు, ఏ కోరికలూ లేని పూర్ణుడు (అవాప్తసకలకాముడు) అనే బిరుదు ఓ స్వామీ! నీకే చెల్లుతుంది. బాగా వివేకంతో ఆలోచించి చూస్తే, మా వంటి జీవులలో మోక్ష సాధనకు సంబంధించిన పురుషార్థ విధి (ధర్మ, అర్థ, కామ, మోక్షాలను సాధించే స్వతంత్ర శక్తి) ఎక్కడుంది? (మాలో ఏమీ లేదు, అంతా నీవే).
వ్యాఖ్య: భగవంతుడు 'ఆప్తాకాముడు'. అంటే ఆయనకు ఎవరి వల్లా ఏదీ తీరవలసిన అవసరం లేదు, ఆయనకు ఏ కొరతలూ లేవు. జీవులమైన మనం అల్ప శక్తులం. కాబట్టి, మనం మన స్వయం శక్తితో పురుషార్థాలను సాధించలేమని, భగవంతుని అనుగ్రహం వల్లే అది సాధ్యమని అన్నమయ్య పల్లవిలో స్పష్టం చేశారు.
మొదటి చరణం:
మరిగి నీపై భక్తి మాకుఁ గలుగుటెల్లాను
అరసి నీవు రక్షించే ఆసకొరకే
హరి నీవు భక్తవాత్సల్యము మాపై జేయుటెల్ల
ఇరవైన నీకు నిరుహేతుకమే ॥
తాత్పర్యము: ఓ హరీ! మేము అలవాటు పడి నీపై భక్తిని పెంచుకోవడమంతా... నువ్వు మమ్మల్ని కనిపెట్టి రక్షిస్తావనే ఆశ (స్వార్థం) కొరకే! కానీ, నువ్వు మాపై చూపించే ఆ భక్తవాత్సల్యం (ప్రేమ) ఉందే... అది నీ సహజ గుణం, దానికి ఎలాంటి కారణం లేదు, అది 'నిరుహేతుకము' (అహేతుకము).
వ్యాఖ్య: ఇక్కడ జీవుని భక్తికి, భగవంతుని కరుణకు మధ్య ఉన్న తేడాను అన్నమయ్య అద్భుతంగా విశ్లేషించారు. జీవుడు దేవుడిని కొలిచేది 'రక్షణ' అనే ఫలాన్ని ఆశించి (సహేతుకం). కానీ భగవంతుడు భక్తులను ప్రేమించడానికి ఏ కారణమూ లేదు; ఆయన తండ్రి లాంటివాడు కాబట్టి పిల్లలపై సహజంగానే దయ చూపిస్తాడు. దీనినే విశిష్టాద్వైతంలో 'అహేతుక కృప' అంటారు.
రెండవ చరణం:
కొసరుచు నిన్ను నేము కొలిచినదెల్లాను
వెస మా భారము నీపై వేయుకొరకే
వసముగా నీవు నన్ను వలెనని యేలుటెల్ల
యిసుమంతైన నిరుహేతుకమే ॥
తాత్పర్యము: మేము ఆరాటపడుతూ (కొసరుచు) నిన్ను అంతగా కొలవడమంతా... మా సంసార భారాలన్నింటినీ వేగంగా (వెస) నీ నెత్తిన వేసి తప్పుకోవాలనే ఆశతోనే! కానీ, నువ్వు నన్ను నీ ఆధీనంలోకి (వసముగా) తీసుకొని, కావలెనని నన్ను రక్షించి ఏలుకోవడమంతా... ఇసుమంతైనా (పాక్షికంగా కూడా) కారణం లేనిదే, కేవలం నీ దయా గుణమే.
విశేష వ్యాఖ్య: శరణాగతి సిద్ధాంతంలోని 'భరన్యాసం' (భారాన్ని భగవంతునికి అప్పగించడం) ఇక్కడ కనిపిస్తుంది. జీవుడు తన కష్టాలు, పాపాల భారాన్ని దేవుడిపై వేసి ప్రశాంతంగా ఉండాలని చూస్తాడు. భగవంతుడు ఆ భారాలన్నింటినీ మోస్తూ, జీవుడిని తనవాడిగా స్వీకరించడం వెనుక ఆయనకు ఎలాంటి లాభం లేదు. అది పూర్తిగా ఆయన నిరుహేతుక కారుణ్యమే.
మూడవ చరణం:
శ్రీవేంకటేశ్వర నీకుఁ జేయెత్తి మొక్కుటయెల్ల
నీవే మావాఁడవై మన్నించుకొరకే
ఆవటించి అంతర్యామివై నీవుండుటయెల్ల
యేవలఁ జూచిన నిరుహేతుకమే ॥
తాత్పర్యము: ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! మేము నీకు చేతులెత్తి నమస్కరించడమంతా... నువ్వే మావాడవై మమ్మల్ని క్షమించి, ఆదరించాలనే ఆకాంక్షతోనే. కానీ, నువ్వు లోపల స్థిరంగా నిలిచి (ఆవటించి) మా అందరిలోనూ అంతర్యామివై ఉండి మమ్మల్ని నడిపించడమంతా... ఏ వైపు నుండి చూసినా (యేవల జూచినా) నిరుహేతుకమే (కారణం లేనిదే).
విశేష వ్యాఖ్య: కీర్తన ముగింపులో అన్నమయ్య పరమాత్మ యొక్క 'అంతర్యామిత్వ' వైభవాన్ని కొనియాడారు. జీవుడు దేవుడిని దూరం నుండి మొక్కుతాడు. కానీ దేవుడు మాత్రం జీవుడు అడగకపోయినా, అతని హృదయంలో అంతర్యామిగా ఉంటూ ప్రతి క్షణం అతన్ని రక్షిస్తూనే ఉంటాడు. కలియుగ వరదుడైన శ్రీవేంకటేశ్వరుని ఈ అపరిమితమైన, కారణం లేని దయామయ రూపాన్ని అన్నమయ్య ఈ సంకీర్తన ద్వారా ఎంతో సుందరంగా తత్వీకరించారు.
