ఇది యెరిఁగినవారే యెంచఁగ నీ దాసులు
తాళ్లపాక అన్నమాచార్య విరచిత ఈ అధ్యాత్మ సంకీర్తన పరమాత్మ తత్త్వాన్ని, విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంత సారాన్ని అత్యంత సులభంగా వివరిస్తుంది. ఈ కీర్తనలోని పల్లవి మరియు ప్రతి చరణానికి తాత్పర్యము, విశేషాలు
పల్లవి
కీర్తన:
ఇది యెరిఁగినవారే యెంచఁగ నీ దాసులు
వెదకి తెలుసుకొంటే వేదాంతాల నున్నవి॥
తాత్పర్యము:
ఓ శ్రీనివాసా! ఈ సత్యాన్ని గ్రహించిన వారే నిజమైన నీ భక్తులు లేదా దాసులు. వేదాలను, వేదాంతాలను శోధించి తెలుసుకుంటే ఈ పరమ సత్యాలే అందులో కనిపిస్తాయి.
విశేషాలు:
బాహ్య పూజలు లేదా ఆడంబరాల కంటే పరమాత్మ నిజ స్వరూపాన్ని, ఆయన జగత్కారణత్వాన్ని సరిగ్గా తెలుసుకోవడమే నిజమైన భక్తి అని అన్నమయ్య ఇక్కడ స్పష్టం చేస్తున్నారు. వేదాంతాల (ఉపనిషత్తుల) యొక్క అంతిమ సారం కూడా ఇదేనని వివరిస్తున్నారు.
మొదటి చరణము
కీర్తన:
పట్టితే నీ స్వరూపము బయలు లోపల నిండి
అట్టే సర్వశక్తితో సాకారముతో
యెట్టు దలఁచినాఁ జిత్తాయిత్తమై వున్నాఁడవు
వొట్టి ప్రకృతిపురుషు లొగి నీ దేహములు॥
తాత్పర్యము:
అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే... నీ స్వరూపము ఆకాశమంతటా (బయలులో) నిండి ఉండే ఆకారము లేనిదిగా (నిరాకారముగా) కనిపిస్తుంది, అలాగే సర్వశక్తులతో కూడిన ఆకారము ఉన్నదిగానూ (సాకారముగా) ఉంటుంది. భక్తులు నిన్ను ఏ విధంగా తలచినా, ఏ రూపంలో ఉపాసించినా ఆ రూపంలో ప్రత్యక్షమవ్వడానికి నీవు సిద్ధంగా ఉంటావు. ఈ ప్రకృతి, పురుషులు (జీవులు) రెండూ కూడా నీ శరీరం లాంటివే.
విశేషాలు:
ఈ చరణంలో 'శరీర-శరీరి భావం' అనే విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంతం కనిపిస్తుంది. భగవంతుడు నిరాకారుడు, సర్వవ్యాపి అయినప్పటికీ, భక్తుల కోసం సర్వశక్తిమంతమైన సాకార రూపాన్ని కూడా ధరిస్తాడు. ప్రకృతి (జడ ప్రపంచం), పురుషుడు (చేతన జీవుడు) రెండూ పరమాత్మకు శరీరాల వంటివని అన్నమయ్య ఇక్కడ తెలియజేశారు.
రెండవ చరణము
కీర్తన:
అనంతమైన ప్రకృతి అఖిలవికారములై
పనివడి నీ మాయయై ప్రపంచమై
వొసరి జడమై యుండ నొకచో దివ్యమై యుండు
నినుపై ఇహపరాలు నీయైశ్వర్యములు॥
తాత్పర్యము:
అంతము లేని ఈ ప్రకృతి అనేక మార్పులు (వికారాలు) చెందుతూ, నీ సంకల్పమనే మాయ ద్వారా ఈ దృశ్య ప్రపంచంగా మారింది. ఒకవైపు ఇది ప్రాణము లేని జడ రూపంగా కనిపిస్తూనే, మరొక వైపు అంతటా నీ ఉనికితో దివ్యంగా ప్రకాశిస్తుంది. ఈ ఇహలోకము (లౌకిక ప్రపంచం), పరలోకము (మోక్షం) రెండు కూడా నీ ఐశ్వర్యాలే (విభూతులే).
విశేషాలు:
ప్రపంచం అనేది భగవంతుని మాయా శక్తి చేత ఏర్పడిన వికారమని, జడ ప్రపంచం వెనుక ఉన్న చైతన్యం భగవంతుడేనని అన్నమయ్య వివరించారు. భూలోక సుఖాలు (ఇహము), భగవత్ సన్నిధి లేదా మోక్షము (పరము) అనేవి రెండూ ఆయన వైభవానికి సంకేతాలని బోధించారు.
మూడవ చరణము
కీర్తన:
జీవుఁ డణువు జ్ఞానము చింతించగా విభువు
యీ విధము నానాజీవులివె నీ యందె
శ్రీవేంకటేశుఁడ నీవే చేకొన్నచైతన్యమవు
కావింపఁ గర్మభక్తులే కారణఫలములు॥
తాత్పర్యము:
ఆలోచించి చూస్తే జీవుడు చాలా చిన్నవాడు (అణుస్వరూపుడు), కానీ అతనికి ఉన్న జ్ఞానము విస్తృతమైనది (విభువు). ఈ విధంగా రకరకాల జీవులంతా నీలోనే ఉన్నారు. ఓ శ్రీ వేంకటేశ్వరా! విశ్వమంతటా నిండియున్న చైతన్యం నీవే. మానవులు చేసే కర్మలు, భక్తి అనేవే వారి సాధనలకు (కారణము), ముక్తి అనే ప్రతిఫలానికి (ఫలము) మూలమవుతాయి.
విశేషాలు:
జీవాత్మ స్వభావం అణు పరిమాణం కలిగి ఉన్నప్పటికీ, దాని జ్ఞానం అనంతమైనదని ఇక్కడ పేర్కొన్నారు. జీవులన్నీ పరమాత్మలోనే లయిస్తాయని, విశ్వ చైతన్యమంతా శ్రీవేంకటేశ్వరుడేనని చెబుతూ, మానవుడి కర్మలు మరియు భక్తి మార్గమే శుభ ఫలితాలకు కారణమవుతాయని కీర్తనను ముగించారు.
