Search This Blog

Wednesday, September 2, 2026

ఏడేడఁ జూచినాను

 శ్రీ తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు తిరుపతిలోని శ్రీ గోవిందరాజస్వామివారిని నాయికా-నాయక భావనతో, మధురభక్తి సంప్రదాయంలో వర్ణించిన శృంగార సంకీర్తన ఇది. జీవాత్మ-పరమాత్మల ఏకత్వాన్ని శృంగార లీలల రూపంలో అన్నమయ్య ఇక్కడ అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు.


పల్లవి

ఏడేడఁ జూచినాను యీ సుద్దులే
కోడెకాఁడవయితివి గోవిందరాజా

  • తాత్పర్యం: ఓ గోవిందరాజా! ఎక్కడ చూసినా నీ సరస సల్లాపాల గురించిన కబుర్లే వినిపిస్తున్నాయి. సదా యవ్వనంతో తొణికిసలాడే నవయువకుడిలా (కోడెకాడిగా) మారావు కదా!

  • మధుర భక్తి విశేషాలు: నాయకుడైన పరమాత్మ నిత్య నూతనుడు, నిత్య యవ్వనుడు. భక్తుల హృదయాలను ఆకర్షించే ఆయన లీలా విలాసాలు లోకమంతటా వ్యాపించి ఉన్నాయని నాయిక/చెలికత్తె సరసమైన వ్యాజోక్తితో సంబోధిస్తోంది.

మొదటి చరణం

అందగారి మాటలాడి ఆయములంటి యంటి
యిందుముఖిఁ జొక్కించి యేలుకొంటివి
పొందులు మరిగి యాకెభోగములకొఱకుఁ గా
గొందిఁ బవ్వళించితివి గోవిందరాజా

  • తాత్పర్యం: జాణవైన ఓ స్వామీ! నేర్పరితనంతో కూడిన సరసపు మాటలు పలికి, మర్మస్థానాలను తాకుతూ, చంద్రముఖి వంటి ఆ నాయికను మైమరపించి పరవశింపజేశావు; ఆమెను నీదానిగా స్వీకరించావు. ఆమె పొందులోని మధురిమను మరిగి, ఆమె విలాస సుఖాల కోసమే శయన మందిరపు ఏకాంత గదిలో (గొందిలో) శేషశయనుడివై పవళించావు.

  • మధుర భక్తి విశేషాలు: భగవంతుడు భక్తుని అంతరంగాన్ని (ఆయములను) తన మధురమైన కరుణతో స్పర్శించి, ప్రాపంచిక బంధాల నుంచి విముక్తుడిని చేసి తన్మయత్వంలో ముంచెత్తుతాడు. తిరుపతిలో శ్రీ గోవిందరాజస్వామి శయన భంగిమలో ఉండటాన్ని, నాయికతో ఏకాంత సుఖాన్ని అనుభవించే విశేష విలాసంగా అన్నమయ్య దర్శించారు.

రెండవ చరణం

సెలవి నవ్వులు నవ్వి చేతులు చాఁచి చాఁచి
కలికిని వలపించి కై కొంటివి
కలయికలకుఁగానే కందువ పానుపుమీఁదఁ
గొలువున్నాఁడ విదివో గోవిందరాజా

  • తాత్పర్యం: పెదవుల చివర చిరునవ్వులు చిందిస్తూ, చేతులు చాచి ఆ సుందరిని నీ ప్రేమపాశంలో బంధించి స్వీకరించావు. ఆ నాయికతో సమాగమం కోసమే అనువైన శృంగార పాన్పుపై రమణీయంగా కొలువై ఉన్నావు.

  • మధుర భక్తి విశేషాలు: పరమాత్మ జీవులను అనుగ్రహించడానికి ఎప్పుడూ ప్రేమతో చేతులు చాచి ఆహ్వానిస్తూనే ఉంటాడు (అభయహస్తం). ఆరాధించే భక్తుడి కలయిక కోసం తహతహలాడుతూ పాన్పుపై కొలువుదీరినట్లు చెప్పడం భగవంతుని 'సులభత్వ', 'సౌలభ్య' గుణాలకు నిదర్శనం.

మూడవ చరణం

తమ్ములము నోర నించి తమకము రేఁచి రేఁచి
కొమ్మనుఁ గాఁగిటిలోనఁ గూడితివి
నెమ్మది శ్రీవేంకటేశ నెలఁతరతులకే
కుమ్మరించేవు మోహము గోవిందరాజా

  • తాత్పర్యం: తాంబూలాన్ని నోటినిండా నింపి, అనురాగ తాపాన్ని (తమకాన్ని) రెట్టింపు చేస్తూ ఆ పడతిని గాఢాలింగనంలో కలిశావు. మనసు నిండా ప్రేమతో నిండిన ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! గోవిందరాజా! ఆ సుందరి విహారాల కోసమే నీ అపరిమితమైన మోహాన్ని, ప్రేమను సర్వస్వం కుమ్మరిస్తున్నావు.

  • మధుర భక్తి విశేషాలు: తిరుపతి గోవిందరాజస్వామి, తిరుమల శ్రీవేంకటేశ్వరుడు ఒక్కడేనని అన్నమయ్య అభేదాన్ని స్థాపించారు. జీవాత్మ-పరమాత్మల సంపూర్ణ ఐక్యతను బాహ్యంగా శృంగార సమాగమంగానూ, అంతరార్థంలో జీవుడు బ్రహ్మపదంలో లీనమైపోయే మోక్షానందంగానూ (రసానుభూతిగా) మధురభక్తి సంప్రదాయంలో అన్నమయ్య ముగించారు.

వట్టిమోపు మోయనేల

 ఈ సంకీర్తనలో తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు విశిష్టాద్వైత సంప్రదాయంలోని అత్యున్నతమైన 'భరన్యాస' (సర్వభారాలనూ భగవంతునిపై ఉంచడం), 'నిర్భరత్వ' సిద్ధాంతాలను మూడు చక్కని లౌకిక దృష్టాంతాల ద్వారా వివరించారు.


పల్లవి

వట్టిమోపు మోయనేల వడిఁ ములుగఁగనేల
పట్టిన నేమముతోడ బ్రదుకఁగ వలదా

  • తాత్పర్యం: సంసార భారమనే వ్యర్థమైన బరువును అనవసరంగా మోయడం ఎందుకు? ఆ చింతల సుడిగుండంలో వేగంగా మునిగిపోవడం ఎందుకు? భగవంతుని శరణాగతి అనే నిష్ఠను (నేమమును) ఆశ్రయించి నిశ్చింతగా బతకాలి కదా!

  • విశేషం: సంసార చింతలను మోయడం 'వట్టిమోపు' అని పేర్కొంటూ, ప్రపన్నుడు తన యోగక్షేమాలను భగవంతునిపై ఉంచి ప్రశాంతంగా జీవించాలన్న శరణాగతి ప్రాథమిక నియమాన్ని పల్లవి స్పష్టం చేస్తోంది.

మొదటి చరణం

తల్లిదండ్రి గలవారు తమ లేములెఱఁగక
చెల్లపిళ్లలై యాటలఁ జెందినయట్టు
వుల్లములో హరి నమ్మి వుండిన ప్రపన్నులెల్ల
పల్లదాన నిర్భరులై బ్రతుకఁగ వలదా

  • తాత్పర్యం: తల్లిదండ్రుల అండ ఉన్న చిన్నపిల్లలు తమకు ఏ లోటుపాట్లు ఉన్నాయో కూడా పట్టించుకోకుండా, ఏ బెంగా లేకుండా ఆనందంగా ఆటపాటల్లో మునిగి తేలుతుంటారు. అలాగే, హృదయంలో శ్రీహరినే సంపూర్ణంగా విశ్వసించిన ప్రపన్నులంతా సర్వభారాలనూ ఆయనకే అప్పగించి (నిర్భరులై), చింతలు లేకుండా సంతోషంగా జీవించాలి కదా!

  • విశేషం: పరమాత్మను జగన్మాత-జగత్పితలుగా భావించి, పసిపిల్లల నిశ్చింతత్వాన్ని సాధకుడి అంతఃకరణానికి పోల్చడం (మార్జాల కిశోర న్యాయం వంటి విశిష్ట దృష్టాంతం) ఇక్కడి విశేషం.

రెండవ చరణం

మగఁడు గల సతులు మంచి ముత్తైదువలై
యెగువ నితరమార్గా లెరఁగనట్టు
నగుతా లక్ష్మీపతి నమ్మిన ప్రపన్నులెల్ల
పగటుఁ గర్మము మాని బ్రదుకఁగ వలదా

  • తాత్పర్యం: భర్త ఉన్న పతివ్రతలైన స్త్రీలు నిండు ముత్తైదువలై గర్వంగా ఉంటూ, వేరే ఇతర మార్గాలను ఏమాత్రం కోరరు. అలాగే, సాక్షాత్తు లక్ష్మీపతియైన శ్రీహరిని ఆశ్రయించిన ప్రపన్నులు ఇతర దైవాలను గానీ, ఆడంబరాలైన కర్మలను (పగటుఁ గర్మములను) గానీ విడిచిపెట్టి, ఆయన యందే నిష్ఠతో ఆనందంగా బతకాలి కదా!

  • విశేషం: శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలోని 'అనన్యార్హ శేషత్వము'ను (పరమాత్మకు మాత్రమే అంకితం కావడం) పతివ్రతా ధర్మంతో పోల్చారు. ఆడంబరమైన కామ్య కర్మల కంటే ఏకాంత భక్తి శ్రేష్ఠమని తెలియజెప్పారు.

మూడవ చరణం

యేలికె నమ్మినబం టేరికిఁ బ్రియము చెప్ప-
కోలిఁ బతివాకిలి గాచుండినయట్టు
తాలిమి శ్రీవేంకటేశు దాసులైన ప్రపన్నులు
పాలించినాతని నమ్మి బ్రతుకఁగ వలదా

  • తాత్పర్యం: ప్రభువును నమ్ముకున్న నిజమైన సేవకుడు (బంటు) పరుల మెప్పు కోరక, ఇతరులను ప్రసన్నం చేసుకోజూడక కేవలం తన యజమాని వాకిలి వద్దే నమ్మకంగా కాపలా కాస్తాడు. అదేవిధంగా, ఓర్పుతో శ్రీవేంకటేశ్వరుని దాసులైన శరణాగతులు తమను రక్షించి పోషించే ఆ స్వామినే ఏకైక శరణ్యుడిగా నమ్ముకుని నిశ్చలంగా జీవించాలి కదా!

  • విశేషం: 'దాస్య భావన' యొక్క పరమార్థాన్ని ఇక్కడ చాటారు. పరమాత్మయే 'ఏలిక' (సర్వస్వామి), జీవుడు ఆయనకు 'బంటు' (దాసుడు). సర్వకాల సర్వావస్థలలో రక్షకుడైన శ్రీవేంకటేశ్వరుని పైనే సంపూర్ణ విశ్వాసం ఉంచడమే ముక్తికి రాజమార్గమని అన్నమయ్య ముగించారు.

ఏడేడఁ జూచినాను

  శ్రీ తాళ్లపాక అన్నమాచార్యులు తిరుపతిలోని శ్రీ గోవిందరాజస్వామివారిని నాయికా-నాయక భావనతో, మధురభక్తి సంప్రదాయంలో వర్ణించిన శృంగార సంకీర్తన ఇద...