"ఎట్టైనాఁ గావకపోదు యే నెంత సేసినాను" అనే అధ్యాత్మ సంకీర్తన (బౌళి రాగం) శ్రీవైష్ణవ సాంప్రదాయంలోని సంపూర్ణ ప్రపత్తి (శరణాగతి) మార్గాన్ని, స్వామివారి 'శరణాగత రక్షక' బిరుదుకున్న బలాన్ని పరమ చమత్కారంతో, భక్తి ఆర్తితో నిలదీసి వేడుకొనే అద్భుతమైన కీర్తన.
పల్లవి
"ఎట్టైనాఁ గావకపోదు యే నెంత సేసినాను
యిట్టే నీకు శరణంటి నిదియే తెరఁగు॥"
తాత్పర్యం:
స్వామీ! నేనెన్ని తప్పులు చేసినా, పాపాలు ఒనరించినా సరే... నీవు నన్ను ఎలాగైనా రక్షించక తప్పదు! ఎందుకంటే, నేను ఏ ఆలోచన లేకుండా నిష్కల్మషంగా నిన్ను శరణుజొచ్చాను. నాకు తెలిసిన ఏకైక మార్గం, ఉపాయం ఇది ఒక్కటే!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం:
ఇదియే తెరఁగు: 'తెరఁగు' అంటే ఉపాయం లేదా మార్గం. మోక్షానికి కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు కష్టతరమైనవి; కాని 'శరణాగతి' మాత్రమే జీవుడికి అత్యంత సులభమైన, తిరుగులేని సాధనం.
భక్తుడు భగవంతుని దయాగుణంపై అపారమైన విశ్వాసాన్ని ఉంచి, "నేను తప్పులు చేసినవాడినే కావచ్చు, కానీ నన్ను రక్షించే బాధ్యత నీదే" అని హక్కుతో పలికే 'మహావిశ్వాస' స్థితి ఇక్కడ కనిపిస్తుంది.
మొదటి చరణం
"చేకొని నే మొక్కఁగాను చేతులు గోయఁగరాదు
ఆకడఁ దప్పుకుఁ దగినాజ్ఞ మానరాదు
కైకొని యపరాధాలే కావించితి నెన్నైనా
యీకడ నీశరణంటి నిఁకనో తెరఁగు॥"
తాత్పర్యం:
చేతులు జోడించి నీకు దండం పెడుతుంటే, ఆ నమస్కరిస్తున్న చేతులను ఎవరూ నరికివేయరు కదా! అలాగని, అక్కడ నా తప్పులకు తగిన శిక్షను విధించే అధికారాన్ని నీవు వదులుకోలేవు. నేను బుద్ధిపూర్వకంగా లెక్కలేనన్ని అపరాధాలు చేశానన్నది నిజమే; అయినప్పటికీ ఈ వైపున నిన్ను నమ్మి శరణు వేడుకున్నాను. ఇక నన్ను కాపాడటం తప్ప నీకు వేరే మార్గమేముంది?
ఆధ్యాత్మిక విశేషం:
న్యాయ-కృపాల ఘర్షణ: భగవంతుడు ధర్మశాస్తా (న్యాయాధికారి) కాబట్టి పాపాలకు శిక్ష విధించాలి (ఆకడఁ దప్పుకుఁ దగినాజ్ఞ). కానీ, ఆయన 'దయానిధి'. చేతులు జోడించి ప్రణమిల్లిన శరణాగతుడిని శిక్షించడం రాజధర్మం కాదు, భగవద్దర్మమూ కాదు.
తన అపరాధాలను దాచుకోకుండా ఒప్పుకుంటూనే, భగవంతుని కృప ముందు ఆ తప్పులు నిలబడవని అన్నమయ్య చమత్కరిస్తున్నారు.
రెండవ చరణం
"చిక్కి దైన్యపడఁగాను చెలఁగి ఖండించరాదు
చక్కఁగా నాద్రోహాలు సైరించరాదు
అక్కడఁ జూచిన శరణాగతబిరుదు నీకు
యిక్కడ నీశరణంటి నిఁకనో తెరఁగు॥"
తాత్పర్యం:
సంసారంలో చిక్కి దీనుడనై వేడుకుంటున్నప్పుడు నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా ఖండించడం లేదా నాశనం చేయడం నీకు తగదు. అలాగని నేను చేసిన ద్రోహాలను చూస్తూ ఊరుకోవడమూ నీ న్యాయానికి సరిపడదు. కానీ అక్కడ చూస్తేనేమో నీకు 'శరణాగత వత్సలుడు' (రక్షకుడు) అనే గొప్ప బిరుదు ఉంది. ఇక్కడ చూస్తేనేమో నేను నిన్నే శరణన్నాను. ఇక నీ బిరుదును నిలబెట్టుకోవడానికైనా నన్ను రక్షించక ఏంచేస్తావు?
ఆధ్యాత్మిక విశేషం:
శరణాగత బిరుదు: శ్రీరాముడు విభీషణ శరణాగతి సమయంలో "మిత్రభావేన సంప్రాప్తం న త్యజేయం కథంచన" (నన్ను నమ్మి వచ్చినవాడిని ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ విడిచిపెట్టను) అన్నట్లు, ఆర్తులని రక్షించడం స్వామివారి బిరుదు.
"నన్ను శిక్షిస్తే నీ బిరుదుకు భంగం కలుగుతుంది, కాబట్టి నీ బిరుదు గౌరవం కాపాడుకోవడానికైనా నన్ను క్షమించక తప్పదు" అని భగవంతుడినే ఆత్మరక్షణలో పడేసే అద్భుతమైన భక్తి వాదన ఇది.
మూడవ చరణం
"సేవసేయుచుండఁగాను జీతము మానుపరాదు
యీవిధి నాన దోసితే నిందుకోరాదు
దేవుఁడ నిన్నుఁ గొలిచి తెగి కర్మా లుడిగితి
యీవల శ్రీవేంకటేశ ఇఁకనో తెరఁగు॥"
తాత్పర్యం:
ఒక సేవకుడు కొలువు చేస్తున్నప్పుడు యజమాని అతనికి జీతం ఇవ్వడం ఆపకూడదు. ఎవరైనా ప్రమాణం చేసి తప్పు చేస్తే దానిని అంగీకరించలేము. ఓ దేవా! నిన్నే పరదైవంగా కొలిచి, నా స్వప్రయత్న కర్మలన్నింటినీ తెగించి వదిలిపెట్టాను. ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! నీ చెంత చేరిన నన్ను ఉద్ధరించడం తప్ప ఇక నీకు వేరే మార్గముందా చెప్పు!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం:
కర్మాలుడిగితి: ఇది ప్రపత్తిలోని ప్రధానాంశమైన 'స్వప్రవృత్తి నివృత్తి'. "నేను నా పుణ్యాలతో, కర్మలతో మోక్షం సంపాదిస్తాను" అనే అహంకారాన్ని వదిలేసి, సంపూర్ణంగా భగవంతుని పైనే భారం వేయడమే కర్మలను ఉడుగడం.
దాసునికి యజమాని పోషణ ఎలా బాధ్యతో, తనను సేవించే భక్తునికి మోక్షమనే ప్రతిఫలాన్ని (జీతము) ప్రసాదించడం శ్రీవేంకటేశ్వరుని కనీస బాధ్యత అని అన్నమయ్య శరణాగతి మార్గాన్ని పరిపూర్ణం చేశారు.
No comments:
Post a Comment