అవతారిక: శ్రీవైష్ణవ భక్తి సంప్రదాయంలో విశిష్టమైన 'కార్పణ్యం' (భగవంతుని అనంత మహిమ ముందు జీవుడు తన అల్పాన్ని, దీనత్వాన్ని నిష్కపటంగా అంగీకరించే వినమ్ర భావన) ఈ సంకీర్తనకు మూలధాతువు. ఇంద్రాది దేవతలు, అనంత వేదాలు, కోట్లాది భాగవతులు సేవించే జగన్నాథుని ముందు తాను ఒక అల్ప కీటకం లాంటివాడినని తెలుపుకుంటూనే, భగవంతుని అపారమైన వాత్సల్యాన్ని, కరుణా గుణాన్ని అన్నమయ్య ఎంతో ఆర్తితో, విస్మయంతో కొనియాడుతున్నారు.
పల్లవి
ఎందరైనఁ గలరు నీ కింద్రచంద్రాదిసురలు
అందులో నే నెవ్వఁడ నీ వాదరించే దెట్టో
తాత్పర్యం: స్వామీ! నిన్ను ఆరాధించడానికి ఇంద్రుడు, చంద్రుడు మొదలైన మహాదేవతలు ఎందరో ఉన్నారు. వారి ముందు నేనెంతటివాడను? అల్పుడనైన నన్ను నీవు ఏ విధంగా ఆదరిస్తావో కదా!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం: దేవతల వైభవం ముందు సామాన్య జీవుడైన తానెంత అనే దైన్యం (కార్పణ్యం) ఇక్కడ కనిపిస్తుంది. ఇంతమంది అధిపతులు ఉన్నా తనలాంటి దీనుడిపై భగవంతుని దృష్టి పడటం ఆయన నిర్హేతుక జాయమాన కటాక్షానికి ప్రతీక.
మొదటి చరణం
పెక్కు బ్రహ్మాండములు నీ పెనురోమకూపములఁ
గిక్కిరిశున్న వందొక కీటమ నేను
చక్కఁగా జీవరాసుల సందడిఁ బడున్నవాఁడ
ఇక్కువ నన్నుఁ దలఁచి యెట్టు మన్నించేవో
తాత్పర్యం: నీ శరీరపు రోమకూపాల్లోనే అనేక కోట్లాది బ్రహ్మాండాలు కిక్కిరిసి ఇమిడి ఉన్నాయి. అటువంటి అనంత విశ్వంలో నేనొక చిన్న పురుగు వంటివాడిని (కీటకాన్ని). లెక్కలేనన్ని జీవరాశుల రద్దీలో పడి కొట్టుమిట్టాడుతున్నాను. అటువంటి స్థితిలో ఉన్న నన్ను గుర్తుపెట్టుకుని, మనసులో నిలుపుకొని (ఇక్కువ నన్నుఁ దలఁచి) నీవు ఎలా అనుగ్రహించి రక్షిస్తావో కదా!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం: భాగవతంలో విరాట్ పురుషుని రోమకూపాల్లో బ్రహ్మాండాలు ఉంటాయని చెప్పిన తత్త్వాన్ని అన్నమయ్య స్మరిస్తున్నారు. అనంతకోటి విశ్వాలలో ఒక సృష్టి, అందులో ఎన్నో జన్మల సందడిలో ఒక అల్ప కీటక సమానమైన జీవుడిని కూడా విస్మరించకుండా కాపాడే సర్వవ్యాపక పరమాత్మ తత్త్వం ఇందులో ఆవిష్కృతమైంది.
రెండవ చరణం
కోటులైన వేదములు కొనాడీ నిన్నందులో నా-
నోటి విన్నపము లొక్క నువ్వుగింజంతే
మాటలు నేరక కొఱవలి వాకిట నుండ
బాటగా నీదయ నాపైఁ బారుటెట్టో
తాత్పర్యం: కోట్లాదిగా విస్తరించిన వేదాలే నిన్ను స్తుతిస్తూ కొనియాడుతున్నాయి. ఆ వేదరాశి ముందు నా నోటితో చేసే ఈ చిన్న విన్నపాలు ఒక్క నువ్వుగింజంత మాత్రమే! సంస్కారవంతమైన మాటలు నేరక, వెలివేయబడినవానిలా ముంగిట పడి ఉన్న నాపై నీ అపార కరుణాప్రవాహం ఏ విధంగా దారి కట్టి ప్రవహిస్తుందో కదా!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం: వేదాలు కూడా భగవంతుని మహిమను పూర్తిగా చెప్పలేక 'నేతి నేతి' అని నిలిచిపోతాయి. అటువంటిది తన ప్రాకృత సంకీర్తనలను 'నువ్వుగింజంత' అని వినమ్రంగా తెలుపుతున్నారు. పాండిత్యం లేకున్నా, వాకిట నిలిచిన దీనుడిపై కూడా ప్రవహించేదే భగవత్ కృప అని చాటడం.
మూడవ చరణం
అచ్చపు నీదాసులు అనంతము వారలకు
రిచ్చల నేనొక పాద రేణువ నింతే
ఇచ్చగించి శ్రీవేంకటేశ నిన్నుఁ దలఁచుక
మచ్చికఁ గాచితి నన్ను మఱవనిదెట్టో
తాత్పర్యం: స్వచ్ఛమైన భక్తితో నిన్ను సేవించే పరమ భాగవతోత్తములు అనంత సంఖ్యలో ఉన్నారు. వారి ముందు నేను ఆ భక్తుల పాదాల కింద ఉండే ఒక చిన్న ధూళికణాన్ని (పాదరేణువును) మాత్రమే. ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! అటువంటి నన్ను నీవే స్వయంగా ఇష్టపడి, ప్రేమాభిమానాలతో ఆదరించి, ఎన్నడూ మరువకుండా ఎలా కాపాడుతున్నావో కదా!
ఆధ్యాత్మిక విశేషం: భాగవత సేవా భావన (భాగవత చరణ రజస్సుగా భావించడం) వైష్ణవంలో సర్వోత్కృష్టమైనది. తాను కేవలం పాదధూళి సమానుడైనప్పటికీ, పరమాత్మ తన 'మచ్చిక' (ప్రేమ, వాత్సల్యం) కొద్దీ జీవుడిని విడువకుండా రక్షిస్తాడని చెప్పడం ద్వారా స్వామి సులభత్వాన్ని, ఆశ్రిత పక్షపాతాన్ని కీర్తించారు.
No comments:
Post a Comment