కొమ్మలు చూడరే గోవిందుఁడు మహాభక్తుడు తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారు రచించిన ఈ అధ్యాత్మ సంకీర్తనలో శ్రీకృష్ణుని (గోవిందుని) బాల్య లీలలను, శృంగార చేష్టలను ఎంతో మనోహరంగా వర్ణించారు.
పల్లవి
కొమ్మలు చూడరే గోవిందుఁడు
కుమ్మరించీ ముద్దు గోవిందుఁడు
తాత్పర్యము: "ఓ కొమ్మలారా! (ఓ గోపికలారా / చెలులారా!) అటు చూడండి, ఆ గోవిందుడు వచ్చాడు. ఆ ముద్దులొలికే కృష్ణుడు మనపై తన అందచందాలను, ముద్దులను కుమ్మరిస్తున్నాడు చూడండి" అని గోపికలు ఒకరినొకరు పిలుచుకుంటున్నారు.
విశేషము: 'కొమ్మలు' అంటే ఇక్కడ స్త్రీలు లేదా గోపికలు అని అర్థం. బాలకృష్ణుని రాకను, ఆయన అందాన్ని చూసి మురిసిపోతూ గోపికలు ఒకరినొకరు హెచ్చరించుకునే సందర్భమిది.
మొదటి చరణం
దిట్ట బాలులతోఁ దిరిగి వీధుల
గొట్టీ నుట్లు గోవిందుఁడు
పట్టిన కోలలు పైపైఁ జాఁపుచు
కుట్టీఁ దూంట్లుగా గోవిందుఁడు
తాత్పర్యము: గడుగ్గాయలైన (దిట్టలైన) తోటి గొల్లబాలురతో కలిసి వీధుల్లో తిరుగుతూ, ఇళ్లలోని ఉట్లను కొట్టి (పడదోసి) వెన్నలు దొంగిలిస్తున్నాడు ఈ గోవిందుడు. చేతిలో పట్టుకున్న కర్రలను (కోలలను) పైపైకి చాపుతూ, ఉట్లను కుట్టి... వాటికి రంధ్రాలు (తూంట్లు) పడేలా చేస్తున్నాడు మన కృష్ణుడు.
విశేషము: శ్రీకృష్ణుని బాలలీలల్లో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన 'ఉట్టి కొట్టడం', 'వెన్న దొంగిలించడం' వంటి లీలలను అన్నమయ్య ఇక్కడ కళ్లకు కట్టినట్లు వర్ణించారు. ఉట్లను పైకి లాగినా సరే, తన చేతి కర్రలతో వాటిని పొడిచి, రంధ్రాలు చేసి మరీ పాలు, పెరుగులను దోచుకునే కృష్ణుని సమర్థతను 'కుట్టీఁ దూంట్లుగా' అనే పదం ద్వారా వివరించారు.
రెండవ చరణం
నిలువుఁగాశతో నిడిగూఁతలతో
కొలకొలమని గోవిందుఁడు
వలసిన పాలు వారలు వట్టుచు
కులికి నవ్వీ గోవిందుఁడు
తాత్పర్యము: ఎత్తయిన ఱెల్లు ( నిలువు కాశ ) కట్టుకుని, పెద్ద పెద్ద కేకలు (నిడి గూతలు) వేస్తూ, 'కొలకొల' అంటూ అల్లరి ధ్వనులు చేస్తూ గోవిందుడు తిరుగుతున్నాడు. తమకు కావలసిన పాలను, పెరుగును బలవంతంగా పట్టుకుని తాగుతూ, ఆనందంతో కులికి కులికి నవ్వుతున్నాడు ఆ పరమాత్ముడు.
విశేషము: వేద కాలపు గోపాలుర జీవన విధానాన్ని, లంకించి కట్టిన గోచీ దుస్తులను, ఆటల్లో వారు పెట్టే పెద్ద కేకలను అన్నమయ్య ఇక్కడ ప్రస్తావించారు. లోక రక్షకుడైన ఆ దేవుడు సామాన్య గొల్లపిల్లవాడిలా మారి అల్లరి చేస్తూ నవ్వే నవ్వుల వెనుక ఉన్న అమాయకత్వం, ఆనందం భక్తులను మురిపిస్తాయి.
మూడవ చరణం
బారలు చాఁపుచుఁ బట్టగ నింతులఁ
గూరిమిఁ గూడీ గోవిందుఁడు
చేరి జవ్వనుల శ్రీవేంకటాద్రిపై
గోరఁ జెనకీ గోవిందుఁడు
తాత్పర్యము: తమ్ము పట్టుకోవడానికి వస్తున్న ఇంతులను (గోపికలను) చూసి, తన చేతులను బార చాపుతూ వారి వైపు పరిగెడుతున్నాడు. వారిపై ఉన్న ప్రేమతో (కూరిమితో) వారిని కూడుతున్నాడు. ఆ గోవిందుడే ఇప్పుడు శ్రీవేంకటాద్రి (తిరుమల) పై వెలసి, ఇక్కడి జవ్వనులను (యువతులను/భక్తులను) చేరి, తన గోళ్లతో గిల్లుతూ (గోరఁ జెనకీ) సరసాలాడుతున్నాడు.
విశేషము: అన్నమయ్య ప్రతి కీర్తన చివర్లో ముద్రలాగా ఉపయోగించే 'శ్రీవేంకటాద్రి' ప్రస్తావన ఇక్కడ వచ్చింది. రేపల్లెలో గోపికలతో నాడు అల్లరి చేసిన ఆ కృష్ణుడే, నేడు తిరుమల కొండపై వేంకటేశ్వరుడిగా వెలిశాడని అన్నమయ్య సమన్వయం చేశారు. భగవంతునికి, భక్తునికి (జీవాత్మ-పరమాత్మల) మధ్య ఉండే మధుర భక్తిని, శృంగార భావాన్ని 'గోరఁ జెనకీ' (గోళ్లతో తాకడం/గిల్లడం) అనే శృంగార చేష్ట ద్వారా అన్నమయ్య అద్భుతంగా ముగించారు.
No comments:
Post a Comment