తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ అధ్యాత్మ సంకీర్తన పరమ భాగవత లక్షణాన్ని, భగవంతుని పట్ల ఉండవలసిన కృతజ్ఞతా భావాన్ని మరియు శరణాగతి తత్వాన్ని చాటిచెప్పే ఒక అద్భుతమైన రచన. భగవంతుడు మనకు చేసిన ఉపకారాలకు మనం తిరిగి ఏమీ ఇవ్వలేమని, ఆయనకు దాసోహమనడమే జీవుడి పరమార్థమని అన్నమయ్య ఇందులో వివరిస్తున్నారు.
పల్లవి
ఇంతకంటే నే మున్నది యెంత దలపోసినాను |
చింతదీర నీసేవ సేయుటే కలది ||
తాత్పర్యం:
ఎంత ఆలోచించి చూసినా, దీనికంటే మించిన మార్గం మరొకటి లేదు. మనసులోని ఆవేదనలు, సంసార చింతలు పూర్తిగా తొలగిపోవాలంటే... ఆ శ్రీహరివైన నిన్ను సేవించడమే జీవుడికి ఉన్న ఏకైక శరణ్యం.
విశేషాలు:
మానవ జన్మకు ఎదురయ్యే సర్వ దుఃఖాలకు, చింతలకు భగవత్ సేవ ఒక్కటే పరమౌషధమని అన్నమయ్య ఈ పల్లవిలో నిర్ధారించారు.
మొదటి చరణం
ఉపకారముగ దేహమొసఁగితి విటు నాకు |
ఉపమించి నేఁ జేసే ప్రత్యుపకార మిఁక నేది |
ఎపుడూ నీధర్మమున నిటు నీరుణస్థుఁడనై |
ప్రపన్నుఁడనై నేను బ్రదుకుటే కలది ||
తాత్పర్యం:
స్వామీ! నన్ను ఉద్ధరించడం కోసం నువ్వు నాకు ఎంతో ఉపకారంగా ఈ మానవ దేహాన్ని ప్రసాదించావు. దానికి సాటిగా నేను నీకు తిరిగి చేయగలిగే ప్రత్యుపకారం ఏముంటుంది? ఏమీ లేదు. కాబట్టి, ఎల్లప్పుడూ నీ భిక్షతో బతుకుతూ, నీకు రుణపడి ఉంటూ, నిన్నే పూర్తిగా శరణు వేడిన ప్రపన్నుడిగా (శరణాగతుడిగా) జీవించడమే నేను చేయగలిగిన పని.
విశేషాలు:
భగవంతుడు మనకు ఇచ్చిన శరీరం, ఇంద్రియాలు ఆయనను కొలవడానికే. ఈ సత్యాన్ని గ్రహించి, సృష్టికర్త పట్ల అపారమైన కృతజ్ఞతతో, 'నేను నీ వాడిని' అనే శరణాగతి భావంతో బతకడమే ఉత్తమమని ఇక్కడ వివరించబడింది.
రెండవ చరణం
వేవేగ వెఱ్ఱి జేయక వివేకిఁ జేసితివి |
ఈవికి నే మారుకు మా రిచ్చే దెక్కడ నున్నది |
ఈవల నీకుఁ గీర్తిగా నిట్టే నీయాధీనుఁడనై |
భావించి భయము లేక బ్రదుకుటే కలది ||
తాత్పర్యం:
నన్ను లౌకిక భ్రమల్లో ముంచేసి వెర్రివాడిని చేయకుండా, మంచి జ్ఞానాన్ని ఇచ్చి వివేకిగా మార్చావు. నువ్వు నాకు ప్రసాదించిన ఈ జ్ఞానమనే దానానికి (ఈవికి) ప్రతిగా నేను నీకు తిరిగి ఇచ్చే వస్తువు లోకంలో ఎక్కడైనా ఉందా? లేదు. అందువల్ల, ఈ లోకంలో నీ కీర్తిని కొనియాడుతూ, నీకు సంపూర్ణంగా లోబడి (నీ ఆధీనుడనై), మనసులో ఎలాంటి భయాలు లేకుండా నిశ్చింతగా బ్రతకడమే నా కర్తవ్యం.
విశేషాలు:
అజ్ఞానమనే వెర్రితనం నుండి వివేకమనే వెలుగు వైపు నడిపించిన గురువు, దైవం అయిన ఆ పరమాత్మకు కృతజ్ఞతగా సంచరించడం, భగవదధీనమై ఉండటం వల్ల లభించే 'అభయ స్థితి'ని అన్నమయ్య ఇక్కడ ప్రస్తావించారు.
మూడవ చరణం
జడులలోఁ గూర్చక యాచార్యునితోఁ గూర్చితివి |
నడపేటి నీసరవికి నాసరివి యేమున్నది |
ఎడయక శ్రీవేంకటేశ నీకు బంటనై |
బడివాయ కిట్లా నే బ్రదుకుటే కలది ||
తాత్పర్యం:
మూర్ఖులు, జ్ఞానహీనులైన జడుల మధ్య నన్ను చేర్చకుండా, నన్ను సన్మార్గంలో నడిపించే ఒక ఉత్తమ ఆచార్యుని (గురువును) నాకు లభింపజేశావు. లోకంలో నన్ను నువ్వు నడిపిస్తున్న ఈ అద్భుతమైన పద్ధతికి (సరవికి) సాటి రాగలది ఏముంది? ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! నిన్ను ఎప్పుడూ ఎడబాయకుండా, నీకు నమ్మకమైన బంటునై (దాసుడనై), నీ నీడలోనే నీ వెనుక నడుస్తూ ఇలా బ్రతకడమే నా జీవిత పరమార్థం.
విశేషాలు:
ఆధ్యాత్మిక సాధనలో 'ఆచార్య ప్రాప్తి' (మంచి గురువు లభించడం) అనేది భగవంతుని పరమ అనుగ్రహం వల్లనే సాధ్యమవుతుంది. అట్టి గురువును ప్రసాదించిన శ్రీవేంకటేశ్వరునికి జీవితాంతం దాసుడిగా ఉండిపోవాలనే దాస్య భక్తిని అన్నమయ్య ఈ ముగింపు చరణంలో ఎంతో ఆర్తితో ప్రకటించారు.
No comments:
Post a Comment