తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ ఆధ్యాత్మిక సంకీర్తన 'దివ్య క్షేత్ర పరమాత్మ తత్త్వాన్ని' అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. తిరుమల కొండ కేవలం ఒక కొండ కాదు, సాక్షాత్తు శ్రీమన్నారాయణుని విశ్వరూపమేనని, అక్కడ కనిపించే ప్రకృతి అంతా వైకుంఠమేనని అన్నమయ్య తన సాక్షాత్కార అనుభూతిని ఈ కీర్తనలో పలికించారు.
విశ్వరూప మిదివో... (కీర్తన - తాత్పర్యం - వ్యాఖ్య)
పల్లవి:
విశ్వరూప మిదివో విష్ణురూప మిదివో
శాశ్వతులమైతి మింక జయము మా జన్మము ॥
తాత్పర్యము: ఇదిగో! కళ్లముందు కనిపిస్తున్న ఈ రూపమే ఆ విష్ణుమూర్తి యొక్క విశ్వరూపము. దీనిని దర్శించడం వల్ల మేము ధన్యులమై, శాశ్వతమైన మోక్షస్థితిని పొందాము. మా జన్మకు జయము కలిగింది, మా పుట్టుక సఫలమైంది.
వ్యాఖ్య: అన్నమయ్య తిరుమల వేంకటేశ్వరుని క్షేత్రాన్ని చూడగానే పరమానంద భరితుడై పలికిన పల్లవి ఇది. భగవద్గీతలో అర్జునుడికి లభించిన కృష్ణ పరమాత్మ విశ్వరూప దర్శనం లాంటిదే, తనకు ఈ తిరుమల కొండ రూపంలో లభించిన విష్ణురూప దర్శనమని అన్నమయ్య ఇక్కడ పరవశించి చెప్తున్నారు.
మొదటి చరణం:
కొండవంటి హరిరూపు గురుతైన తిరుమల
పండిన వృక్షములే కల్పతరువులు
నిండిన మృగాదులెల్ల నిత్యముక్త జనములు
మెండుగఁ బ్రత్యక్షమాయ మేలువో నా జన్మము ॥
తాత్పర్యము: గొప్ప గుర్తింపు పొందిన ఈ తిరుమల కొండయే ఆ శ్రీహరి యొక్క సుస్థిరమైన విరాట్ స్వరూపము. ఈ కొండపై ఫలించిన వృక్షాలన్నీ కోరిన కోర్కెలిచ్చే కల్పవృక్షాలు. ఇక్కడ సంచరించే పశుపక్ష్యాదులు, జంతువులన్నీ సాధారణ జీవులు కావు, అవి వైకుంఠం నుండి వచ్చిన నిత్యముక్తులు (శాశ్వత విముక్తి పొందిన ఆత్మలు). ఇదంతా నాకు కళ్లెదుటే ప్రత్యక్షమైంది, నా జన్మ ఎంత మేలైనదో కదా!
వ్యాఖ్య: తిరుమల కొండలోని ప్రకృతిని అన్నమయ్య దైవత్వంతో చూశారు. కొండను దేవుని రూపంగా, చెట్లను కల్పవృక్షాలుగా, అడవిలోని జంతువులను వైకుంఠవాసులుగా భావించారు. పవిత్ర క్షేత్రంలో ఉండే సమస్త జీవులూ పుణ్యస్వరూపాలే అనే వేదాంత సత్యాన్ని ఇక్కడ లోకానికి చాటారు.
రెండవ చరణం:
మేడవంటి హరిరూపు మించైన పైఁడి గోపుర-
మాడనే వాలిన పక్షు లమరులు
వాడలఁ గోనేటిచుట్ల వైకుంఠనగరము
ఈడ మాకుఁ బొడచూపె ఇహమేపో పరము ॥
తాత్పర్యము: పెద్ద మేడలా ప్రకాశిస్తున్న ఆ శ్రీహరి రూపమే ఈ మెరిసిపోయే బంగారు గోపురం (ఆనంద నిలయం). ఆ గోపురంపై వాలిన పక్షులన్నీ సాక్షాత్తు దేవతలు (అమరులు). ఇక్కడి వీధులు, స్వామివారి పుష్కరిణి (కోనేరు) చుట్టూ ఉన్న పరిసరాలన్నీ వైకుంఠ నగరమే. పరలోకంలో ఉండే ఆ వైకుంఠం ఇక్కడే (ఈడనే) మాకు కళ్లముందు సాక్షాత్కరించింది. ఇక్కడి ఇహలోక సుఖమే ఆ పరలోక మోక్ష సుఖంగా మారింది.
వ్యాఖ్య: ఆలయ ఆనంద నిలయ బంగారు గోపురాన్ని స్వామివారి దివ్యమంగళ స్వరూపంగా అన్నమయ్య దర్శించారు. వైకుంఠం ఎక్కడో దూరంగా లేదు, తిరుమల తిరుపతి నగరమే భూవైకుంఠం అని, స్వామిని సేవించే ఇహలోక జీవితమే పరమపదంతో సమానమని ఇక్కడ కవి నిరూపించారు.
మూడవ చరణం:
కోటి మదనులవంటి గుడిలో చక్కని మూర్తి
ఈటు లేని శ్రీవేంకటేశుఁడితఁడు
వాఁటపు సొమ్ములు ముద్ర వక్షపు టలమేల్మంగ
కూటువై నన్నేలితి యెక్కువవో నాతపము ॥
తాత్పర్యము: గుడిలో కొలువై ఉన్న ఆ చక్కని మూర్తి కోటిమంది మన్మథుల అందం కలిగినవాడు. సాటిలేని ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుడు ఇదిగో ఇతడే! ఆయన ధరించిన అందమైన ఆభరణాలు, శంఖచక్రాల ముద్రలు, ఆయన వక్షస్థలంలో (రొమ్మున) వెలిసిన అలమేలుమంగమ్మ... వీరంతా ఏకమై (కూటువై) నన్ను కరుణించి ఏలుకున్నారు. నా పూర్వజన్మ తపస్సు ఎంత గొప్పదో కదా!
వ్యాఖ్య: కీర్తన ముగింపులో అన్నమయ్య గర్భగుడిలోని మూలవిరాట్ రూప సౌందర్యాన్ని వర్ణించారు. శంఖ చక్రాలు ధరించి, లక్ష్మీదేవిని గుండెల్లో దాచుకున్న ఆ వేంకటేశ్వరుడు శృంగార రసమూర్తిగా, కరుణామయుడిగా కనిపిస్తున్నాడని, అటువంటి దేవుడు నన్ను తనవాడిగా స్వీకరించడం నా తపఃఫలమని అన్నమయ్య తన అనన్య భక్తిని ప్రదర్శిస్తూ కీర్తనను మంగళాంతం చేశారు.
No comments:
Post a Comment