తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ సంకీర్తన పరమ వైరాగ్యాన్ని, భగవద్భక్తి ప్రాశస్త్యాన్ని బోధించే అద్భుతమైన తాత్విక రచన. ప్రాపంచిక సుఖదుఃఖాల పట్ల మానవుడు ఎందుకు చింతించకూడదో, అంతా ఆ హరిమాయే అని అన్నమయ్య ఇక్కడ కొన్ని చక్కని లౌకిక ఉదాహరణలతో (ఉపమానాలతో) వివరించారు.
పల్లవి
ఇందుకుఁ జింతించనేల యీశ్వరుని మాయ లివి |
ఎందుకు మూలము హరి యీతనిఁ జింతించరే ||
తాత్పర్యం:
లోకంలో జరిగే లాభనష్టాలకు, సుఖదుఃఖాలకు మనం ఎందుకు బాధపడాలి? ఇవన్నీ ఆ ఈశ్వరుడి మాయా విలాసాలు మాత్రమే. వీటన్నింటికీ మూలకారకుడైన ఆ శ్రీహరిని స్మరించండి, ఆయన గురించే ఆలోచించండి; ఈ వృథా చింతలు వీడండి.
విశేషాలు:
సృష్టిలో జరిగే ప్రతిదాని వెనుక దైవసంకల్పం ఉంటుందని, కాబట్టి తాత్కాలిక పరిస్థితులకు కుంగిపోకుండా మూలపురుషుడైన నారాయణుడిని నమ్ముకోవాలని అన్నమయ్య ఈ పల్లవి ద్వారా ప్రబోధిస్తున్నారు.
మొదటి చరణం
అల నారికడపుఁ గాయకు నీరు వచ్చినయట్టు |
తలఁచి రాఁగల మేలు తన్నుఁ దానే వచ్చురే |
లలి నేనుఁగు తిన్న వెలఁగపంటి భేదము - |
వలెనే పోఁగలవెల్ల వడిఁ దానే పోవురే ||
తాత్పర్యం:
కొబ్బరిచెట్టు పైకెక్కడో ఉన్న కొబ్బరికాయలోకి నీరు ఎలా చేరుతుందో ఎవరికీ తెలియదు, అది సహజంగానే జరుగుతుంది. అలాగే మనకు రావలసిన మేలు (అదృష్టం) సమయం వచ్చినప్పుడు మనల్ని వెతుక్కుంటూ దానంతట అదే వస్తుంది. మరోవైపు, ఏనుగు వెలగపండును మింగినప్పుడు, పండు పెంకు అలాగే ఉంటుంది కానీ లోపల ఉన్న గుజ్జు మాత్రం మాయమవుతుంది (కనిపించకుండా పోతుంది). అదేవిధంగా, మన నుండి వెళ్ళిపోవలసినవన్నీ (సంపదలు, బంధాలు) కాలక్రమేణా వేగంగా మనకు తెలియకుండానే తొలగిపోతాయి.
విశేషాలు:
అన్నమయ్య ఇక్కడ రెండు ప్రసిద్ధ న్యాయాలను (సామెతలను) వాడారు: 'నారికేళ పీఠ న్యాయం' (కొబ్బరికాయలో నీరు చేరడం) మరియు 'గజభుక్త వెలగపండు న్యాయం'. రావలసినది రాక మానదు, పోవలసినది పోక మానదు అనే కర్మ సిద్ధాంతాన్ని ఈ చరణం సులభంగా వివరిస్తుంది.
రెండవ చరణం
నిండిన యద్దములోన నీడ వొడచూపినట్టు |
దండియైన పుట్టుగులు తన్నుఁ దానే వచ్చురే |
పండిన పండ్లు తొడమఁబాసి వూడినయట్టు |
అండనే మరణములు అందరికి సరిరే ||
తాత్పర్యం:
ఎదురుగా అద్దం ఉంటే అందులో ప్రతిబింబం దానంతట అదే ఎలా కనిపిస్తుందో, అలాగే జీవుల యొక్క గొప్పవైన జన్మలు (పుట్టుకలు) కూడా కర్మ ఫలాన్ని బట్టి దానంతట అవే వస్తుంటాయి. అలాగే, బాగా పండిన పండు కాడ నుండి విడిపోయి కింద పడిపోయినట్లుగా, మరణాలు కూడా సమయం ఆసన్నమైనప్పుడు సహజంగానే సంభవిస్తాయి. ఈ జనన మరణాలనేవి లోకంలో అందరికీ సమానమే.
విశేషాలు:
పుట్టుక, చావు అనేవి ప్రకృతి నియమాలు. అద్దంలో నీడలా పుట్టుకలు, పండు రాలినట్లు మరణాలు సహజమని చెప్పడం ద్వారా, మరణాన్ని చూసి భయపడటం లేదా పుట్టుకను చూసి మురిసిపోవడం వ్యర్థమని అన్నమయ్య హెచ్చరిస్తున్నారు.
మూడవ చరణం
పెనురాతిపై గడవ పెట్టగాఁ గుదురై నట్టు |
తనుఁ దానే చింతింపఁ తలఁపు నిలుచురే |
ఘనుఁడు శ్రీవేంకటేశుఁ గని శరణన్నఁ జాలు |
వెనక పాపాలు మంచు విచ్చినట్టు విచ్చురే ||
తాత్పర్యం:
పెద్ద బండరాయి మీద కుండను పెడితే అది ఎంత స్థిరంగా (కదలకుండా) కుదురుకుంటుందో, మనిషి తన గురించి తాను ఆలోచించుకోవడం మాని భగవంతుడిపై మనస్సు పెడితే, అతడి ఆలోచనలు అంతే స్థిరంగా నిలుస్తాయి. సర్వసమర్థుడైన ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుడిని దర్శించి, 'నిన్నే శరణు వేడుతున్నాను' అని అనగలిగితే చాలు... సూర్యుడి వెలుగుకు మంచు తెరలు విడిపోయినట్లు, మనం గతంలో చేసిన పాపాలన్నీ ఒక్కసారిగా తొలగిపోతాయి.
విశేషాలు:
చివరి చరణంలో అన్నమయ్య శరణాగతి తత్వాన్ని బోధించారు. చంచలమైన మనస్సు స్థిరపడాలన్నా, జన్మజన్మల పాపాలు నశించాలన్నా శ్రీవేంకటేశ్వరుని పాదాలను ఆశ్రయించడమే ఏకైక మార్గమని కీర్తనను పరమార్థంతో ముగించారు.
No comments:
Post a Comment