వెలుపల మఱవక లోపల లేదు. తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ అధ్యాత్మ సంకీర్తన, మనిషి అంతర్ముఖుడు కావడంలోని రహస్యాన్ని, జీవాత్మ-పరమాత్మల అనుసంధానాన్ని అద్భుతంగా వివరిస్తుంది.
పల్లవి
వెలుపల మఱవక లోపల లేదు, వెలుపలఁ గలిగిన లోపల మఱచు |
చలమున నిదియే ఘడియ ఘడియకును సాధించిన సుఖమటు దోఁచు ||
తాత్పర్యం:
బాహ్య ప్రపంచాన్ని (భోగాలను, ఆలోచనలను) మరచిపోనంత వరకు అంతరంగంలో భగవంతుడు కనిపించడు. వెలుపలి విషయాలపై ధ్యాస ఉంటే, లోపల ఉన్న పరమాత్మను మర్చిపోతాము. పట్టుదలతో ప్రతి క్షణం ఈ బాహ్య ప్రపంచాన్ని విస్మరించి, అంతర్ముఖం కావడాన్ని సాధన చేస్తే... అదే నిజమైన సుఖాన్ని ఇస్తుంది.
విశేషాలు:
మనస్సు ఒకే సమయంలో రెండు వైపులా ప్రయాణించలేదు. అది భౌతిక ప్రపంచం వైపు ఉంటే ఆధ్యాత్మికత శూన్యమవుతుంది. మనస్సును వెలుపలి విషయాల నుండి మళ్లించడమే (ప్రత్యాహారం) సాధనలో మొదటి మెట్టు అని అన్నమయ్య ఇక్కడ స్పష్టం చేశారు.
మొదటి చరణం
వెలుపలి వెలుఁగే చూడఁగ లోపలి వెడ చీఁకటి గాననియట్లు |
అలరి ప్రపంచజ్ఞానికిఁ దనలో నాత్మజ్ఞానము గనరాదు ||
పలుమరు చీఁకటి చూడఁగఁ జూడఁగ బయలే వెలుఁగై తోఁచినయట్లు |
అలయక తనలో చూపు చూచినను అంతరంగమున హరిఁ గనును ||
తాత్పర్యం:
బయట ఉన్న వెలుతురునే చూస్తూ ఉంటే, లోపల ఉన్న చీకటి కనిపించదు. అలాగే, లౌకిక విషయాలనే తెలుసుకునే ప్రపంచ జ్ఞానికి తన లోపల ఉన్న ఆత్మజ్ఞానం అస్సలు గోచరించదు. కానీ, చీకటిని నిశితంగా గమనిస్తూ ఉంటే క్రమంగా కళ్లు అలవాటు పడి అందులోనే వెలుగు కనిపిస్తుంది (లేదా చీకటి దాటిన బయటి వెలుగు తెలుస్తుంది). అదేవిధంగా, అలసట లేకుండా నిరంతరం తన అంతరంగాన్ని లోతుగా పరిశీలిస్తూ ఉంటే, మనిషి తన హృదయంలోనే ఆ శ్రీహరిని దర్శించగలడు.
విశేషాలు:
ఇక్కడ అన్నమయ్య లోపలి చూపు (అంతర్దృష్టి) ప్రాధాన్యతను చెప్పారు. బాహ్య ప్రపంచ జ్ఞానం మనిషిని భ్రమల్లో ముంచుతుంది, కానీ అంతర్గత సాధన మాత్రమే అజ్ఞానమనే చీకటిని చీల్చి భగవత్ సాక్షాత్కారాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.
రెండవ చరణం
జాగరమే కడుఁ జేయఁగఁ జేయఁగ సతతము నిద్దుర రానట్లు |
చేగల నింద్రియములలోఁ దిరిగిన చిత్తవికారము లయపడదు ||
ఈగతి నిద్దురవోఁగాఁ బోఁగా నిలలో సుద్దులు యెఱఁగనియట్టు |
యోగపు టేకాంతంబును దన మనసొగి మరవఁగ మరవఁగ హరిఁ గనును ||
తాత్పర్యం:
బాగా మేల్కొని (జాగరణ) ఉంటే నిద్ర అస్సలు రాదు. అలాగే, బలీయమైన ఇంద్రియ సుఖాల వెంట తిరుగుతున్నంత కాలం మనస్సులోని వికారాలు (కోరికలు, కోపాలు) నశించవు. మరోవైపు, గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నప్పుడు ఈ లోకంలోని విషయాలేవీ మనకు తెలియవు. అదేవిధంగా, యోగ సాధన ద్వారా ఏకాంతాన్ని అలవాటు చేసుకుని, మనస్సు బాహ్య ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయేలా చేయగలిగితే... అప్పుడు హరి దర్శన భాగ్యం కలుగుతుంది.
విశేషాలు:
ఇంద్రియ నిగ్రహం, మనో నిగ్రహం అనేవి ఆధ్యాత్మిక సాధనకు ఎంత అవసరమో అన్నమయ్య ఇక్కడ నిద్ర, జాగరణల ఉదాహరణతో చాలా సులభంగా వివరించారు. లౌకిక విషయాలకు మనస్సు 'నిద్రపోవాలి' (నిశ్చలమవ్వాలి), ఆధ్యాత్మిక విషయాల్లో 'మేల్కోవాలి'.
మూడవ చరణం
దేహపు టాకాశపు నిట్టూర్పులు బాహిరపు బయట నడగినయట్లు |
ఆహ జీవుని జననమరణములు అందే పొడముచు నందడఁగు ||
ఊహల శ్రీవేంకటపతి వాయువు కొగి నాకాశము వొక్క సూత్రము |
ఆహా ప్రాణాపానవాయువులు ఆతుమ నిలుపుటే హరిఁ గనుట ||
తాత్పర్యం:
దేహంలోని శ్వాస (నిట్టూర్పులు) బయట ఉన్న అనంత వాయువులో కలిసిపోయినట్లు, ఈ జీవుడి పుట్టుకలు, చావులు ఆ పరమాత్మలోనే మొదలై, మళ్లీ ఆ పరమాత్మలోనే అంతమవుతాయి. ఊహకందని ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుడే ఈ వాయువుకు, ఆకాశానికి (సృష్టికి) మూలసూత్రం. ప్రాణ, అపాన వాయువులను నియంత్రించి (ప్రాణాయామం ద్వారా), మనస్సును ఆత్మలో నిలపడమే... ఆ శ్రీహరిని చేరుకోవడం లేదా దర్శించడం.
విశేషాలు:
ఇది అత్యున్నతమైన యోగ శాస్త్ర రహస్యం. పిండాండానికి (శరీరానికి), బ్రహ్మాండానికి (విశ్వానికి) ఉన్న సంబంధాన్ని అన్నమయ్య ఇక్కడ వివరించారు. ప్రాణాయామం ద్వారా శ్వాసను, తద్వారా మనస్సును నియంత్రించి ఆత్మలో లీనం చేయడమే హరిని కనుగొనే పరమావధి అని కీర్తనను ముగించారు.
No comments:
Post a Comment