తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారి ఈ ఆధ్యాత్మిక సంకీర్తన మానవ సహజమైన బలహీనతలను, అజ్ఞానాన్ని, మనసు పడే ఆరాటాన్ని అత్యంత నిష్కపటంగా ఒప్పుకుంటూ సాగిన ఒక అద్భుతమైన ఆత్మపరిశీలన (Self-introspection) కీర్తన.
ఏఁటి నేను యేఁటి బుద్ధి... (కీర్తన - తాత్పర్యం - వ్యాఖ్య)
పల్లవి:
ఏఁటి నేను యేఁటి బుద్ధి యెక్కడి మాయ
వీటిఁ బొయ్యే వెఱ్ఱిఁ గాను వివేకిఁ గాను ॥
తాత్పర్యము: అసలు నేనెవరిని? నా బుద్ధి ఎలాంటిది? ఈ సంసార మాయ ఎక్కడిది? ఊరికే వీధుల్లో తిరిగే పూర్తి వెర్రివాడిని కాను అలాగని పరమార్థాన్ని గ్రహించిన గొప్ప వివేకిని (జ్ఞానిని) అసలే కాను. (రెండింటికీ చెడ్డవాడినై మధ్యలో కొట్టుమిట్టాడుతున్నాను).
వ్యాఖ్య: అన్నమయ్య ఇక్కడ మనుషుల మానసిక స్థితిని అద్దం పట్టారు. మనం లోకజ్ఞానం లేని వెర్రివాళ్లం కాదు, అలాగని మాయను దాటిన జ్ఞానులమూ కాదు. ఈ రెండూ కాక సగం జ్ఞానం, సగం అజ్ఞానంతో మాయలో చిక్కుకుని కొట్టుమిట్టాడుతున్నామనే సత్యాన్ని పల్లవిలోనే ఎంతో హృద్యంగా ప్రకటించారు.
మొదటి చరణం:
ఆరసి కర్మము సేసి అవి(ది?) నన్నుఁ బొదిగితే
దూరుదుఁ గర్మము గొంది దూరుచు నేను
నేరక లంపటములు నేనే కొన్నిగట్టుకొని
పేరడిఁ బరులనందుఁ బెట్టరంటాను ॥
తాత్పర్యము: నేనే అన్నిటా చూసి చూసి తప్పుడు పనులు (పాప కర్మలు) చేస్తాను. తీరా ఆ కర్మల ఫలం నన్ను చుట్టుముట్టి బాధపెడుతున్నప్పుడు... నా తప్పు తెలుసుకోకుండా, మూలన కూర్చుని "నా కర్మం, నా దరిద్రం" అంటూ ఆ కర్మలను తిట్టుకుంటాను. తెలియక (మూర్ఖత్వంతో) సంసార బంధాలను, లంపటాలను నేనే నా నెత్తిన చుట్టుకుని, తీరా కష్టాలు వస్తే ఆ నిందను ఇతరుల మీదకు తోసేయాలని చూస్తాను.
వ్యాఖ్య: మానవ నైజంపై అన్నమయ్య చేసిన నిశితమైన విమర్శ ఇది. తప్పులు మనమే చేస్తాం, కానీ కష్టం రాగానే "విధాత రాసిన కర్మ" అని దేవుడినో, గ్రహాలనో తిడతాం. బంధాలను మనమే పెంచుకుంటాం, కానీ బాధలొస్తే ఇతరుల వల్ల వచ్చాయని నిందిస్తాం. ఈ లోపాన్ని ఇక్కడ కవి ఎత్తిచూపారు.
రెండవ చరణం:
యెక్కుడు నా దోషములు యెన్నైనా వుండగాను
వొక్కరి పాపము లెంతు వూరకే నేను
తిక్కవట్టి నాకు నాకే దేవతలకెల్లా మొక్కి
వొక్కరివాఁడఁ గాకుందు వుస్సురనుకొంటాను ॥
తాత్పర్యము: నాలో లెక్కలేనన్ని తప్పులు, దోషాలు పెట్టుకుని, నేనేమో ఊరికే ఇతరుల తప్పులను, పాపాలను లెక్కిస్తూ కూర్చుంటాను. నాకో పిచ్చి (తిక్క) పట్టి, కనిపించిన దేవతలందరికీ మొక్కుతూ... ఏ ఒక్క దేవుడికీ స్థిరమైన భక్తుడిగా మారకుండా, చివరకు ఏ దిక్కూ లేక "వుస్సురు" అంటూ నిట్టూరుస్తుంటాను.
వ్యాఖ్య: ఇందులో రెండు ముఖ్యాంశాలు ఉన్నాయి. ఒకటి: తన తప్పులు వదిలి సమాజం మీద పడే గుణం. రెండు: 'అనన్య భక్తి' లేకపోవడం. ఏ ఒక్క దైవాన్ని నమ్మి శరణు వేడకుండా, అందరి చుట్టూ తిరుగుతూ చివరకు ఎవరి అనుగ్రహాన్ని పూర్తిగా పొందలేక ఆశాంతికి గురయ్యే సగటు మనిషి అయోమయాన్ని అన్నమయ్య ఇక్కడ వివరించారు.
మూడవ చరణం:
విరతిఁ బొందుదుఁ గొంత వేరే సంసారముఁ జేతు
యెరవులవాఁడనే యెప్పుడు నేను
అరిది శ్రీవేంకటేశుఁ డంతలో నన్ను నేలగా
దొరనైతి నధముఁడఁ దొల్లే నేను ॥
తాత్పర్యము: ఒక్కోసారి వైరాగ్యం (విరతి) వచ్చినట్లు నటిస్తాను, మళ్లీ అంతలోనే సంసార భోగాల్లో మునిగిపోతాను. ఈ లోకంలో ఎప్పుడూ నాది కానివాటిని (యెరవులవాడు) నావి అనుకుంటూ బతుకుతున్నాను. మొదట్లో అంతటి అధముడనైన నన్ను, ఆశ్చర్యకరంగా (అరిది) ఆ శ్రీవేంకటేశ్వరుడు అంతలోనే కరుణించి తనవాడిగా ఏలుకున్నాడు. అలా ఆయన నన్ను రక్షించడంతో, ఇప్పుడు నేను ఒక గొప్ప దొరను (ధన్యుడను) అయ్యాను.
వ్యాఖ్య: ఈ చరణంలో కీర్తన పరమార్థం దొరుకుతుంది. మనిషి మనసు నిలకడ లేనిది; కాసేపు భక్తి, కాసేపు సంసారం వైపు లాగుతుంది. ఇలాంటి చంచల స్వభావం ఉన్నప్పటికీ, కలియుగ దైవమైన శ్రీవేంకటేశ్వరుడు భక్తుని బలహీనతలను చూడడు, కేవలం శరణాగతిని మాత్రమే చూస్తాడు. అల్పుడనైన నన్ను ఆయన ఆశ్రయం ఇవ్వడం వల్లే నేను సంసార చక్రం నుండి ముక్తుడనై 'దొరను' (రాజసమైన ముక్తిని పొందినవాడిని) అయ్యానంటూ అన్నమయ్య స్వామి కృపకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ కీర్తనను ముగించారు.
No comments:
Post a Comment