పెరుగఁ బెరుగఁ బెద్దలుగాఁగా

 

తాళ్లపాక అన్నమాచార్య  అధ్యాత్మ సంకీర్తన

సంపుటము: 1-440 (85: 89-6)

పల్లవి

పెరుగఁ బెరుగఁ బెద్దలుగాఁగా పెనువెఱి వట్టు బుద్ధెఱిఁగితే,

మరులు మఱచితేనే యిన్నిటి గెలిచే మర్మము సుండీ జ్ఞానులకు ||పెరుగ||

తాత్పర్యము

బుద్ధిపెట్టి ఆలోచించి చూస్తే, మనుషులు పెరుగుతున్న కొద్దీ, పెద్దవాళ్లవుతున్న కొద్దీ వారికి పెద్ద వెర్రి పట్టుకుంటుంది. ఈ లోకంలోని కష్టాలన్నింటినీ గెలుచుకుని బయటపడాలంటే ముందుగా కోరికలను (మరులు) మరచిపోవాలి. జ్ఞానులైనవారు తెలుసుకోవాల్సిన అసలు రహస్యం (మర్మము) ఇదే.

విశేషాలు

• మరులు: కోరికలు

• మర్మము: రహస్యము

• వయస్సుతో పాటు పెరిగే ప్రాపంచిక బంధాలు, కోరికలే మనిషిని వెర్రివాడిలా మారుస్తాయి. అటువంటి కోరికలను త్యజించడమే జ్ఞానులు సాధించే విజయం.

మొదటి చరణం

జననమందినయప్పుడు దేహి సన్యాసికంటే నిరాభారి

తనరఁ గౌపీనకటిసూత్రముల తగులము లేనిది గంబరి

తనుఁదా నెఱఁగడు యెదిరి నెఱఁగఁడు తత్వధ్యానాలయనిర్మలచిత్తుఁడు

పెనఁగే కోరిక యించుకంత లేదు పేరులేనివాడు వీఁడివో యమ్మా ||పెరుగ||

తాత్పర్యము

పుట్టినప్పుడు మానవుడు సన్యాసికంటే గొప్పవాడు. అతనికి ఎలాంటి బరువులు గానీ, బాధ్యతలు గానీ ఉండవు (నిరాభారి). గోచీగుడ్డగానీ, మొలతాడు గానీ లేని దిగంబరి. తన్ను తాను ఎరుగడు, ఎదుటి వారెవరో తెలియదు. నిర్మలమైన చిత్తంతో, తత్త్వచింతనతో ధ్యానంలో ఉన్నట్లు ఉంటాడు. కోరికల కోసం పెనుగులాడడం కొంచెం కూడా ఉండదు; ఏ పేరు లేని అమాయకుడు వీడు ఓయమ్మా!

విశేషాలు

• నిరాభారి: ఏ భారము లేనివాడు/బాధ్యతలు లేనివాడు

• కౌపీనకటిసూత్రములు: గోచీ, మొలతాడు

• పుట్టిన పాపాయికి 'నేను', 'నాది' అనే అహంకార మమకారాలు, పేరు, కోరికలు ఏవీ ఉండవు. అందుకే నవజాత శిశువు సహజంగానే అత్యంత నిర్మలమైన స్థితిలో సన్యాసి కంటే విరాగిగా ఉంటాడు.

రెండవ చరణం

నిద్దురవొయ్యేటి యప్పుడు దేహి నిత్యవిరక్తునివంటి ఘనుఁడు

బుద్ధి సంసారముపై నించుకా లేదు భోగమేమీ నొల్లఁడు

వొద్దనే యేపనులకుఁ జేయబోడు వున్న లంపటాల కేమియుఁ జొరుడు

కొద్దిలేని యాస యెందువోయనొకో కోపమేమి లేదు వీఁడివో యమ్మా ||పెరుగ||

తాత్పర్యము

నిద్రపోయేటప్పుడు మానవుడు నిరంతరం దేనిమీదా ఆసక్తి లేని (నిత్యవిరక్తుడు) ఘనుని లాగా ఉంటాడు. నిద్రలో సంసారం మీద ఏ ఆలోచనా ఉండదు, ఏ భోగాలనూ కోరడు. ఏ పనులూ చేయడానికి సిద్ధపడడు, తనకు ఉన్న బంధాలను పట్టించుకోడు. హద్దులేని ఆశలన్నీ ఎక్కడికి పోతాయో తెలియదు, కోపం కూడా ఉండకుండా ప్రశాంతంగా ఉంటాడమ్మా!

విశేషాలు

• నిత్యవిరక్తుడు: నిత్యము దేనియందును ఆసక్తి లేనివాడు

• గాఢ నిద్రలో ఉన్నప్పుడు మనిషి బాహ్య ప్రపంచాన్ని, తన ఆశలను, కోపాలను పూర్తిగా మరచిపోతాడు. అది తాత్కాలికమైన వైరాగ్య స్థితిని ప్రతిబింబిస్తుంది.

మూడవ చరణం

హరి శరణన్నయప్పుడు దేహి అమరులకంటే కడునధికుఁడు

పరము నిహము నఱచేతిదే ప్రయాస మించుక లేదు

దురితము లేదు దుఃఖములు లేవు తోడనే వైకుంఠ మెదురుగా వచ్చు

గరిమ శ్రీవేంకటేశుఁడు వీఁడివో కానరైరిగా యిన్నాళ్లమ్మా ||పెరుగ||

తాత్పర్యము

శ్రీహరిని శరణు వేడుతున్నప్పుడు దేహధారి అయిన మానవుడు దేవతల (అమరుల) కంటే కడు గొప్పవాడవుతాడు. ఇహపర సుఖాలు రెండూ అత్యంత సులభంగా (అరచేతిలో ఉన్నట్లు) లభిస్తాయి. దేనికి కష్టపడే పనిలేదు. పాపాలు ఉండవు, దుఃఖాలు ఉండవు. వెంటనే వైకుంఠమే ఎదురువచ్చి తీసుకెళ్తుంది. ఇంతటి మహత్తు ఉన్న శ్రీవేంకటేశ్వరుడు ఇదిగో వీడే, ఇన్నాళ్లూ ఈ విషయాన్ని గ్రహించలేకపోయారమ్మా!

విశేషాలు

• అరచేతిది: అత్యంత సులభము

• ముఖ్య అంతరార్థం: శ్రీహరిని శరణు వేడితే దేవతల కంటే గొప్ప స్థానం లభిస్తుంది. ఇహపర సాధనలు సులభమవుతాయి, పాపదుఃఖాలు తొలగిపోతాయి. వైకుంఠమే కదలి వచ్చి గౌరవిస్తుంది. కాబట్టి శ్రీవేంకటేశ్వరుని శరణాగతి ప్రాప్తికి సర్వోత్తమ మార్గం.

శరణాగతి సర్వఫలప్రదము.