సొగియునా మఱియు

 

సొగియునా మఱియు

శ్రీ తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల వారు ఈ సంకీర్తనలో భగవంతుని నామస్మరణ అనే అమృతాన్ని పొందడానికి మనసులోని స్వచ్ఛత ఎంత ముఖ్యమో లోకరీతులతో చక్కగా వివరించారు. అర్హత లేనివారికి ఎంతటి గొప్ప వస్తువు లభించినా అది ఏ విధంగా వ్యర్థమవుతుందో అన్నమయ్య ఈ పదంలో చాటిచెప్పారు.

---

పల్లవి:

సొగియునా మఱియు ముచ్చుకుఁ బండువెన్నెలలు

పగవానివలెనె లోపల దాఁగుఁ గాక ॥సొగియు॥

తాత్పర్యము:

పండువెన్నెలలు కాయుచుంటే చూసి లోకమంతా ఆనందిస్తుంది. కానీ దొంగ (ముచ్చు) ఆ వెన్నెలను చూసి ఆనందిస్తాడా (సొగియునా)? ఆనందించడు. పైగా ఆ వెన్నెల కాంతి తనను పట్టించివేస్తుందని పగవానిలా భావించి, ఎవరికీ కనబడకుండా చీకటిలోనే దాక్కుంటాడు.

విశేషాలు:

ముచ్చు అంటే దొంగ అని అర్థం. భగవంతుని ప్రకాశం వెన్నెల వంటిది. పాప చింతన కలిగిన వారికి దైవ ప్రకాశం భయాన్ని కలిగిస్తుంది తప్ప, భక్తులకు కలిగించే హాయిని ఇవ్వదు.

---

చరణం 1:

దక్కునా పేదకును తరముగాని ధనంబు

చిక్కి యెవ్వరికై నఁ జేరుఁ గాక

వెక్కసంబైన గోవిందునిఁ దలఁపు బుద్ధి

తక్కిన పరులకెల్లఁ దలఁపేల కలుగు ॥సొగియు॥

తాత్పర్యము:

నిరుపేదకు తన శక్తికి మించిన అపారమైన ధనం దక్కుతుందా? దక్కదు. అది ఏదో ఒక రూపంలో వేరే వాళ్ళ పాలు అవుతుంది. అలాగే, అత్యధికమైన (వెక్కసంబైన) మహిమ గల గోవిందుని తలచుకోవాలనే బుద్ధి, దైవచింతన లేని ఇతరులకు ఎలా కలుగుతుంది? వారికి ఆ భాగ్యం లభించదు.

విశేషాలు:

ధనం నిలవడానికి యోగ్యత కావాలి, అలాగే భగవంతుని నామం మనసులో నిలవడానికి భక్తి అనే సంస్కారం కావాలని అన్నమయ్య పోలిక చెప్పారు.

---

చరణం 2:

అరగునా దుర్బలున కరుదైన యన్నంబు

కురుచబుద్ధులను నరమిగొనుఁ గాక

తొరలునా హరివినుతి దుష్టునకు నది నోరఁ

దొరలెనా యతనినే దూషించుఁ గాక ॥సొగియు॥

తాత్పర్యము:

అశక్తుడైన వానికి బలమైన ఆహారం పెడితే అది అరగదు సరి కదా, అనారోగ్యాన్ని కలిగిస్తుంది. అలాగే దుష్టుడైన వానికి హరినామ సంకీర్తన అబ్బదు (తొరలునా). ఒకవేళ పొరపాటున అతని నోటి నుండి ఆ నామం వచ్చినా, అది దేవుని స్తుతించేలా ఉండదు, తిరిగి అతనికే చేటు చేసేలా లేదా దేవుని నిందించేలా ఉంటుంది.

విశేషాలు:

తొరలు అంటే కలియు లేదా చేరు అని అర్థం. పాపబుద్ధి గలవారికి హరినామం రుచించదు, ఒకవేళ పలికినా అది వారి వినాశనానికే దారితీస్తుందని హెచ్చరిక.

---

చరణం 3:

చెల్లునా యమృతంబు సేవించ నధమునకు

వొల్లనని నేలపై నొలుకుఁ గాక

వెల్లిగొను మందునకు వేంకటేశు స్మరణ

చల్లనౌనా మనసు శఠియించుఁ గాక ॥సొగియు॥

తాత్పర్యము:

అధముడైన వాడు అమృతాన్ని సేవించడానికి అంగీకరిస్తాడా? తనకు వద్దని దాన్ని నేలపై ఒలకబోస్తాడు. అదే విధంగా, మందమతి (మందుడు) అయిన వానికి శ్రీ వేంకటేశ్వరుని స్మరణ అనే అమృతం చల్లదనాన్ని ఇవ్వదు; అతని మనసు మూర్ఖత్వం (శఠియించు) చూపిస్తూ ఆ దివ్య నామాన్ని తిరస్కరిస్తుంది.

విశేషాలు:

శఠియించు అంటే మూర్ఖత్వం చూపడం. పండి వెన్నెల, అంతులేని ధనం, బలమైన అన్నం, అమృతం - ఇవన్నీ భగవన్నామంతో సమానం. కానీ అర్హత లేని వారికి ఇవేవీ పనికిరావు అని ఈ కీర్తన ముఖ్య ఉద్దేశ్యం.