దేవ నావలన గుణము

 దేవ నావలన గుణము

అన్నమయ్య 30 వ సంపుటపు( ప్రత్యేక సంపుటపు) కీర్తనల తాత్పర్యము- విశ్లేషణ -146

ఆచార్యతాడేపల్లి పతంజలి వ్యాఖ్యానం  26-01 -2026

తాళ్లపాక అన్నమాచార్యుల కుమారుడైన పెద తిరుమలాచార్యులు రచించిన ఈ కీర్తన పరమాత్మ ముందు తన అజ్ఞానాన్ని, అశక్తతను ఒప్పుకుంటూ సాగే ఒక అద్భుతమైన శరణాగతి ప్రార్థన. ఈ కీర్తన యొక్క వివరణ కింద ఇవ్వబడింది:

---

అవతారిక

ఈ కీర్తనలో పెద తిరుమలాచార్యులు భగవంతునితో మొరపెట్టుకుంటున్నారు. "స్వామీ! నాలో ఏదో మంచి గుణం ఉందని, అది చూసి నువ్వు నన్ను రక్షిస్తావని ఎదురుచూడటం నా అమాయకత్వం. నా దగ్గర ఏ మంచితనమూ లేదు, కేవలం నీ కృపతోనే నన్ను కాపాడు" అంటూ తనలోని లోపాలను ఒప్పుకుంటూ సంపూర్ణ శరణాగతిని వేడుకుంటున్నారు.

---

పల్లవి:

దేవ నావలన గుణము తెలిసి కాచే ననేటి

యీ వెఱ్ఱితనము మాని యిట్టే నన్నుఁగావవే

తాత్పర్యము:

ఓ దేవా! నాలో ఏదో గొప్ప గుణము ఉందని గ్రహించి నువ్వు నన్ను రక్షిస్తావని అనుకోవడం నా వెర్రితనం (అజ్ఞానం). ఆ అపోహను వదిలిపెట్టి, నాలో ఏ అర్హత లేకపోయినా నీ దయతో నన్ను ఇప్పుడే కాపాడు.

విశేషాలు:

భక్తుడు తన సొంత శక్తిని లేదా మంచితనాన్ని నమ్ముకోకుండా, కేవలం భగవంతుని దయనే నమ్ముకోవాలనే 'నిరహంకార' భావం ఇక్కడ కనిపిస్తుంది.

---

చరణం 1:

నేరుపే నాకుఁ గలిగితే నెట్టన నింద్రియముల

బారిఁబడి బంటనై పంపుసేతునా

ఆరీతి నేనే వివేకి నైతే హేయపుమేను

కోరి బ్రహ్మమని నమ్మి కొంకక గర్వింతునా

తాత్పర్యము:

నాకు గనుక నిజంగా తెలివితేటలు (నేర్పు) ఉంటే, ఇంద్రియాలకు లోబడి వాటికి బానిసనై పనులు చేస్తానా? నేను గనుక వివేకిని అయితే, అసహ్యకరమైన ఈ నశ్వరమైన దేహాన్ని చూసుకుని, ఇదే పరబ్రహ్మమని భ్రమపడి గర్విస్తానా?

విశేషాలు:

మనుషులు దేహమే సర్వస్వం అనుకుని అరిషడ్వర్గాలకు లోబడటం అజ్ఞానమని, వివేకం ఉంటే అలా చేయరని కవి స్పష్టం చేస్తున్నారు.

---

చరణం 2:

నాలో బుద్ధి గలిగితే నలిఁ గామక్రోధములు

యీ లీల నాసొమ్ము లని యెన్నుకొందునా

తాలిమి నాయందు మంచితనములు గలిగితే

మూలనున్న నా కర్మములే కట్టివేసునా

తాత్పర్యము:

నాలో నిజంగా బుద్ధి ఉంటే, కామక్రోధాలను నా ఆస్తిపాస్తుల వలె అంత ఆత్మీయంగా దగ్గరకు చేర్చుకుంటానా? నాలో ఓర్పు (తాలిమి), మంచితనం ఉంటే, నా పాత కర్మలు నన్ను ఇంతలా బంధించి బాధించగలవా?

విశేషాలు:

కామక్రోధాలు మనిషిని నాశనం చేస్తాయని తెలిసినా వాటిని వదలలేకపోవడమే అజ్ఞానమని, తన కర్మల వల్ల తాను బంధింపబడ్డానని కవి ఆవేదన వ్యక్తం చేస్తున్నారు.

---

చరణం 3:

చిత్తమే కైవసమైతే చేరి సుఖదుఃఖముల

మత్తుఁడనై మఱచి యేమరివుందునా

అత్తిన శ్రీవేంకటేశ అంతర్యామిని నీవు

తత్తరపు నా పస నీ వెఱుఁగవా

తాత్పర్యము:

నా మనసు గనుక నా స్వాధీనంలో (కైవసం) ఉంటే, సుఖదుఃఖాలకు లోబడి పరవశించిపోయి నిన్ను మర్చిపోతానా? ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! నువ్వు అందరిలో ఉండే అంతర్యామివి. నా అసమర్థత, నా తత్తరపాటు, నా అసలు రంగు నీకు తెలియనిదా? (నీకు అన్నీ తెలుసు, కాబట్టి నన్ను మన్నించి రక్షించు).

విశేషాలు:

చివరి చరణంలో భగవంతుడిని 'అంతర్యామి'గా సంబోధించడం ద్వారా, ఆయనకు మన మనసులో ఉన్న ప్రతి ఆలోచనా తెలుసు అని, అందుకే తనను త్వరగా ఉద్ధరించమని వేడుకోవడం ఈ కీర్తనలోని పరమార్థం.