అన్నమయ్య రాసిన ఈ కీర్తన "వలపే గండమాయె ఈ వనితకు తాకి" విరహ వేదనను, శృంగార రసాన్ని అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య ఒక విరహోత్కంఠిత అయిన నాయిక (జీవాత్మ) తన నాయకుడైన శ్రీవేంకటేశ్వరుని (పరమాత్మ) కోసం పడే తపనను వర్ణించారు.
పల్లవి
> వలపే గండమాయె ఈ వనితకు తాకి - తలచపు దోసము - తగిలి సుమ్మీ
* తాత్పర్యం: ఈ వనితకు (నాయికకు) నీపై కలిగిన మోహం ఒక పెద్ద గండంలా (ప్రమాదంలా) పరిణమించింది. నిన్ను తలచుకోవడమే ఒక దోషం అన్నట్లుగా, ఆ విరహం ఆమెను వేధిస్తోంది.
* మధుర భక్తి: భక్తుడు భగవంతునిపై పెంచుకున్న ప్రేమ పరాకాష్ఠకు చేరినప్పుడు, ఆ దూరం భరించలేక అది ఒక ప్రాణాపాయ స్థితిలా కనిపిస్తుంది. ఇక్కడ నాయిక పడే వేదన కేవలం శారీరకం కాదు, అది దైవ సాన్నిధ్యం కోసం ఆరాటపడే ఆత్మ వేదన.
మొదటి చరణం
> కొండలపై పెనువాన కురిసిన రీతి - చను కొండల కన్నీటి వాన కురియంగను
> ఉండుండి పాన్పు మీద ఒరిగి కన్నుమూసిన గుండె ఝల్లుమని ఆడుకోలదాకి సుమ్మీ
* తాత్పర్యం: కొండల మీద భారీ వర్షం కురిసినట్టుగా, ఆమె వక్షోజాల (చనుకొండల) మీద కన్నీళ్లు ధారలుగా కారుతున్నాయి. విరహంతో అలసిపోయి పాన్పు మీద కళ్లు మూసుకుంటే, గుండె ఝల్లుమనేలా ఏవో ఆలోచనలు లేదా బాధలు ఆమెను ఉలిక్కిపడేలా చేస్తున్నాయి.
* మధుర భక్తి: భక్తుడి కన్నీళ్లు కేవలం దుఃఖం కావు, అవి భగవంతుని కోసం కురిసే ప్రేమ వర్షం. భగవంతుని ఎడబాటులో నిద్ర కూడా శాంతిని ఇవ్వదు, ప్రతిక్షణం ఆయన ధ్యాసలోనే గుండె లయ తప్పుతుంటుందని భావం.
రెండవ చరణం
> తీగె దావాగ్ని చే రేగిన గతి మేను తీగె విరహగ్ని చే - తెరలగాను
> వేగలేక ప్రాణములు విడుచునో ఇంతకు ఆగిన పాపము నిన్నంటే సుమ్మీ
* తాత్పర్యం: అడవిలో మంటలు చెలరేగితే తీగలు ఎలా మాడిపోతాయో, ఈమె శరీరం అనే తీగ విరహాగ్నిలో అలా కాలిపోతోంది. ఈ బాధ భరించలేక ఆమె ప్రాణాలు వదిలేసేలా ఉంది. ఒకవేళ అదే జరిగితే, ఆ పాపం నిన్నే చుట్టుకుంటుంది సుమా! అని నాయిక తరపున అన్నమయ్య స్వామిని హెచ్చరిస్తున్నారు.
* మధుర భక్తి: "శరణాగతి" లో ఇదొక విలక్షణమైన స్థితి. భక్తుడు తన రక్షణ భారమంతా భగవంతుడిపైనే వేస్తాడు. "నీ కోసం నేను ప్రాణాలు వదిలితే ఆ నింద నీకే వస్తుంది" అనడం ద్వారా స్వామిని త్వరగా రమ్మని కోరడం ఇందులో విశేషం.
మూడవ చరణం
> కాగిన బంగారు కమ్మి - కాక నీటనాను లీల కాగిన చెలి మేను వేం - కట విభుడా!
> వేగి - రతి చెమటల వింత చల్లజేసితివి కౌగిట నుంచిన కీర్తి - కలిగె సుమ్మీ!
* తాత్పర్యం: వేడెక్కిన బంగారు తీగను నీళ్లలో ముంచితే ఎలా చల్లారుతుందో, విరహ తాపంతో తపిస్తున్న ఈమె శరీరాన్ని ఓ వేంకటేశ్వరా! నీవు నీ కౌగిలితో, సురతము (రతి) వల్ల కలిగే చెమట బిందువులతో చల్లబరిచావు. ఆమెను నీ దరి చేర్చుకోవడం వల్ల నీకే గొప్ప కీర్తి దక్కింది.
* మధుర భక్తి: ఇది జీవాత్మ-పరమాత్మల ఐక్యం. విరహం అనే అగ్నిలో పుటం పెట్టిన బంగారంలా భక్తుడు పవిత్రుడవుతాడు. చివరకు భగవంతుడు వచ్చి తన కౌగిలితో (అనుగ్రహంతో) ఆ భక్తుడి తాపాన్ని చల్లార్చి తనలో లీనం చేసుకుంటాడు. భక్తుడిని రక్షించడం వల్ల భగవంతునికే "భక్తవత్సలుడు" అనే కీర్తి దక్కుతుందని అన్నమయ్య చమత్కరించారు.
ముగింపు: ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య "విరహ తాపాన్ని" లౌకిక శృంగార పదజాలంతో వర్ణించినా, అంతరార్థం మాత్రం భగవంతుని కోసం పరితపించే భక్తుని ఆవేదన.
No comments:
Post a Comment